แต่ผู้ป่วยมีเยอะขนาดนั้น ทุกวัน…แต่แบบนั้นก็เลื่อนตำแหน่งได้เร็วจริงๆ!”
หวังเซี่ยงจวินพยายามต่อไป “ดังนั้น ที่ผมมาวันนี้ ก็เพราะอยากจะร่วมงานกับหัวหน้าหลี่ ผมรู้สึกว่าโรงพยาบาลพี่น้องอย่างพวกเราควรเสริมความร่วมมือ ช่วยยกระดับซึ่งกันและกัน ผมกำลังคิดว่าจะพาแพทย์ผู้ช่วยของหัวหน้าหลี่ไปฝึกสักหน่อย พาไปฝึกฝนยกระดับความสามารถ หนึ่งคือจะช่วยยกระดับการรักษาฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสองได้ สองคือช่วยลดความกดดันที่อยู่ตรงหน้าพวกเราได้”
“หัวหน้าหลี่ คุณว่าวิธีการนี้เป็นยังไงบ้างครับ”
พอหลี่เป่าซานได้ยิน สีหน้าก็ดำมืดทันที พูดมาตั้งนาน พูดจาอ้อมไปอ้อมมา ที่แท้ก็อยากได้คนไม่ใช่เหรอ
ถูกใจใครเข้าแล้วล่ะ
“อืม! ก็พูดถูก ถ้าอย่างนั้น ผมให้เสี่ยวเฉินไปฝึกสักหน่อยเป็นไง” หลี่เป่าซานให้ความร่วมมือมาก
หวังเซี่ยงจวินตบต้นขาอย่างอดไม่ไหว “ดีเลย! ผมว่าดีมากเลย ผมจะ…”
“ดีเหรอ ดีกับผีน่ะสิ!” หลี่เป่าซานแสยะยิ้ม
หวังเซี่ยงจวินหัวใจกระตุกวูบ แม่งเอ๊ย…ฉันเผยพิรุธแล้วเหรอ
เหอทงที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางของทั้งสอง ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ “พอแล้วๆ ทั้งคู่ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ที่จริงช่วงนี้โรงพยาบาลตงต้ามีแรงกดดันมากจริงๆ ที่ผมมาวันนี้…”
หลี่เป่าซานมองเหอทง “เหล่าเหอ ผมมองคุณผิดไป นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคนแบบนี้! เป็นไปกับหวังเซี่ยงจวินด้วย…”
เหอทงยิ้มอย่างเก้อเขิน ก่อนจะบอกว่า “เป่าซาน คุณอย่าโกรธเลยนะ ฟังผมพูดให้จบก่อน!…
…จุ
