บทที่ 517 หลี่เป่าซานคนเจ้าเล่ห์!
หวังเซี่ยงจวินเป็นคนที่เก็บเรื่องราวไว้ในใจไม่ได้ ตั้งแต่ได้เจอเฉินชาง เขาก็จิตใจกระวนกระวายอยู่ไม่เป็นสุขทั้งวัน ผมร่วงจากหัวไปหลายเส้นแล้ว!
เรื่องนี้ทำให้หัวหน้าแผนกหวังที่รักผมยิ่งชีพเริ่มเริ่มหวาดกลัวทันที!
พอคิดไปคิดมา หวังเซี่ยงจวินก็ตัดสินใจจะคุยกับหลี่หน้าดำดีๆ สักครั้ง นายไม่ยอมใช่ไหม งั้นวันนี้ฉันจะใช้กลยุทธ์ทุกข์กาย[1]!
ใช้ความรู้สึกซื้อใจคนอื่น ใช้เหตุผลทำให้คนอื่นเข้าใจ อย่างไรเสีย ถ้ามีวิธีการไหนที่จะจับตัวเฉินชางไปได้ ก็ต้องลองให้หมด!
ตอนที่เพิ่งส่งเวรตอนบ่าย เห็นว่าไม่มีการผ่าตัดอะไรแล้ว หวังเซี่ยงจวินก็เรียกรถไปที่โรงพยาบาลอันดับสอง
เมื่อได้เห็นแผนกฉุกเฉินที่ ‘โกโรโกโส’ แบบนี้ หวังเซี่ยงจวินก็อดรังเกียจนิดหน่อยไม่ได้ บ่อน้ำเล็กๆ นี่รั้งตัวเฉินชางไว้ได้ยังไงกัน
เจ้าหลี่หน้าดำใช้อุบายอะไรกันแน่
หวังเซี่ยงจวินที่มาที่นี่หลายครั้งก็ชำนาญทางแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเก้านาฬิกา ไม่ได้งานยุ่งเท่าไหร่นัก
เพียงแต่ว่า…
ตอนที่เดินผ่านห้องทำงานแพทย์ จู่ๆ เขาก็เห็นว่าข้างกายเฉินชางมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอกำลังก้มหน้า กำลังใช้สีหน้าดุร้ายตำหนิเฉินชาง!
ตอนนี้หวังเซี่ยงจวินตะลึงงันแล้ว
นี่มันเรื่องอะไรกัน
เสี่ยวเฉินเก่งขนาดนี้ยังมีใครกล้าตำหนิอีกเหรอ
แต่สีหน้าของเสี่ยวเฉินกลับเต็มไปด้วยการประจบสอพลอ…
ต่ำต้อย!
ถุย!
หวังเซี่ยงจวินอดถ่มน้ำลายไม่ได้ แพทย์