ผู้ยิ่งใหญ่ยึดใต้หล้าเป็นปณิธาน ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้
แต่ตอนนี้เอง หวังเซี่ยงจวินเข้าใจกระจ่างแจ้งขึ้นมาในฉับพลันแล้ว อย่าบอกนะว่า…
พอนึกเชื่อมโยงไปถึงซย่าเกาเฟิงที่น่าภาคภูมิใจ นึกถึงเมิ่งซี…นึกถึงเฉียนเลี่ยงผู้น่าสงสาร นึกถึงเถามี่ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม เขาก็เข้าใจกระจ่างทันที!
จู่ๆ เขาก็เข้าใจแล้ว!
ใช่แล้ว!
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง นึกถึงตอนที่หวังเซี่ยงจวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเฉินชางกับฉินเยว่ จากนั้นก็หันตัวเดินจากไป!
ยังดีที่โรงพยาบาลอันดับสองอยู่ห่างจากโรงพยาบาลตงต้าไม่ไกล หวังเซี่ยงจวินใช้เวลาไปกลับแค่สิบนาที
ตอนที่กลับมาถึงโรงพยาบาลตงต้า เขามองตึกใหญ่แผนกฉุกเฉินสูงสี่ชั้นของตัวเองแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้
ในความสมบูรณ์ยังมีจุดบกพร่อง!
ตึกที่ดีขนาดนี้ ทำไมขาดเฉินชางไปได้ล่ะ
พอคิดได้แบบนี้ เขาก็วิ่งไปห้องทำงานของเฉียนเลี่ยงที่ตึกธุรการ
เฉียนเลี่ยงที่กำลังดูคลิปผ่าตัดรู้สึกว่าจู่ๆ ประตูก็ถูกผลักออก ตกใจจนตัวสั่นทันที รีบปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ว!
พอเขาเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นหวังเซี่ยงจวิน!
เฉียนเลี่ยงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วบอกว่า “เหล่าหวัง ทีหลังได้เคาะประตูก่อนค่อยเข้ามาได้ไหม”
หวังเซี่ยงจวินถลึงตาจ้อง “ทำไมล่ะ เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแล้วเก่งนักหรือไง ยังเป็นรองอยู่เลย!”
เฉียนเลี่ยงถอนหายใจด้วยความจนใจ “คิดซะว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน มีเรื่องอะไร”
หวังเซี่ยงจวินเห็นเฉียนเลี่
