ยงมีท่าทางกินปูนร้อนท้องก็อดสงสัยไม่ได้ “นายกำลังดูอะไร”
เฉียนเลี่ยงส่ายหน้า “ไม่มีอะไร!”
หวังเซี่ยงจวินทำสีหน้าสงสัย “ฉันไม่เชื่อ รีบเอามาดู ไม่งั้นระวังฉันไปรายงานเรื่องนายที่คณะกรรมการมณฑล พรุ่งนี้ฉันต้องไปตรวจสุขภาพให้หัวหน้าด้วย”
พอได้ยินคำพูดของหวังเซี่ยงจวิน เฉียนเลี่ยงก็เริ่มจนใจทันที เจ้าหมอนี่ไร้เหตุผลจริงๆ
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่บริหารดูแลยากับอุปกรณ์ทางการแพทย์ ไม่รู้ว่าถูกเขารายงานไปตั้งกี่รอบแล้ว ตอนนี้พากันระแวงจนไม่กล้าทำอะไรแล้ว มีคนมาร้องไห้กับเขาและโวยวายว่าจะลาออกไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
เขารู้ว่าหวังเซี่ยงจวินล้อเล่น แต่…ใครจะไปรู้ว่าในหัวสมองของเขาใส่อะไรไว้บ้าง ถ้าไปรายงานหัวหน้าขึ้นมาจริงๆ ว่าเขา เฉียนเลี่ยง นำโทรศัพท์มาดูคลิปอะไรก็ไม่รู้ในเวลาทำงาน แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เฉียนเลี่ยงกลอกตามองบน เปิดคลิปในโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นให้ “คลิปผ่าตัดของเสี่ยวเฉินเมื่อวานนี้ ฉันยังดูไม่จบเลย เดี๋ยวค่อยดูใหม่!”
หวังเซี่ยงจวินหรี่ตายิ้มมีเลศนัย “นายกำลังแอบขโมยวิชาเหรอ”
เฉียนเลี่ยงหน้าแดงทันที โมโหจนขึ้นจมูก “นายอย่าพูดจาเหลวไหล อย่างฉันต้องแอบขโมยวิชาด้วยเหรอ ฉัน…ถ้าฉันอยากเรียน แค่โทรเรียกเฉินชางมาอยู่ตรงนี้ก็สิ้นเรื่องแล้ว! ตอนนั้นที่เขาสอบ ก็ฉันนี่แหละที่คุมสอบด้วยตัวเอง!”
หวังเซี่ยงจวินทำเสียงฮึดฮัด รับโทรศัพท์มาแล้วจ้องเฉียนเลี่ยง “เอาเลยๆๆ โทรศัพท์ให้ฉันสิ โทรเรี
