ยกเสี่ยวเฉินมาที่นี่”
เฉียนเลี่ยงทำอะไรไม่ถูกแล้ว!
ไอ้เวรนี่ ช่วยเล่นตามกติกาหน่อยได้ไหม
อย่าตบหน้ากันแบบนี้สิ
เฉียนเลี่ยงโมโหจนอยากแย่งโทรศัพท์คืนและไล่หวังเซี่ยงจวินออกไป
เขาโทรเรียกเฉินชางมาไม่ได้ ทั้งยังเกรงใจที่จะเรียกมา หลังจากได้เห็นคลิปวิดีโอของเฉินชางเมื่อวานนี้ เฉียนเลี่ยงคิดทบทวนอยู่นาน พบว่าการผ่าตัดของเฉินชางมีจุดที่น่านำมาใช้ได้เยอะจริงๆ
ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่เรื่องใช้มือห้ามเลือด เฉียนเลี่ยงก็ดูไปแล้วหลายสิบรอบ รู้สึกสะท้อนใจทุกครั้งที่ดู
เก่งเกินไปแล้ว!
ไอ้หลี่หน้าดำมีคุณธรรม หรือความสามารถอะไรกัน
ถึงมีหมอแบบนี้อยู่ใต้บังคับบัญชา
หวังเซี่ยงจวินก็ไม่ได้สนใจว่าเฉียนเลี่ยงจะคิดอย่างไร บอกไปตรงๆ ว่า “เหล่าเฉียน นายอยากรู้ไหมว่าเพราะอะไร”
เฉียนเลี่ยงแสร้งทำใจเย็น “เพราะอะไร”
หวังเซี่ยงจวินได้ยินแล้วไม่สบอารมณ์ “ถ้านายยังมัววางฟอร์มอีกฉันจะไปแล้วนะ! คุยกันดีๆ ไม่ได้หรือไง”
เฉียนเลี่ยงกระแอม พอแล้วๆ ไม่คุ้มจะไปเถียงกับคนเบาปัญญาแบบนี้
“นายพูดถึงเสี่ยวเฉิน?”
หวังเซี่ยงจวินพยักหน้า ร่างกายท่อนบนหมอบอยู่บนโต๊ะ ตากำลังจ้องเฉียนเลี่ยง “นายไม่อยากรู้เหรอว่าทำไมเสี่ยวเฉินถึงอยู่ที่แผนกฉุกเฉิน ทำไมถึงไปอยู่ที่โรงพยาบาลอันดับสอง ทำไมถึงไม่เลือกนายเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาแต่ไปเลือกเมิ่งซี”
มีคำถามมาเป็นชุด ทำให้เฉียนเลี่ยงขมวดคิ้วทันที “จะเป็นเพราะอะไรไปได้ล่ะ บังเอิญละมั้ง เสี่ย
