บทที่ 550 พวกเจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่อย่างสงบ
หลี่ซื่อรอบคอบระมัดระวังเช่นนี้ยังเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากจูซื่อ
จูซื่อรู้ว่านางช่างพูด กลัวว่านางจะเผลอพูดออกไป จึงย้ำนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า คอยเตือนนางอยู่เสมอ
ถึงแม้หลี่ซื่อจะเลินเล่อกว่านี้ก็ทราบว่าเรื่องนี้ไม่อาจชะล่าใจ
เช้าวันนี้ตอนที่จะออกมาจากห้อง จูซื่อยังเตือนนางอีกครั้งว่าคงเร็ว ๆ นี้แล้ว นางยิ่งตื่นตัวกว่าเดิม
เร็ว ๆ นี้?!
ไม่ได้การ ต้องหนักแน่น นางไม่อาจรวนเร ไม่อาจทำให้ท่านแม่เสียเรื่อง
ถ้าคราวนี้ทำให้ท่านแม่เสียเรื่อง ต่อไป…
นางพลันใจลอยไปไกล
หลิวซื่อเห็นเช่นนั้นก็สะกิดอีกครั้ง “เจ้าคิดอะไรอยู่? เรียกเจ้าหลายครั้งแล้วก็ไม่ตอบ”
หลี่ซื่อได้สติคืนมา จึงพบว่ายามนี้ตนเองมาถึงเรือนจูเหล่าซานและจูเหล่าซื่อแล้ว
พวกผู้ชายไปทำงานในทุ่งนาตั้งแต่เช้า ไม่อยู่ที่เรือน
ในเรือนมีเพียงจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงาน พ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูอายุมากแล้ว สายตาไม่ค่อยดี จึงนั่งฟั่นเชือกป่านอยู่ข้าง ๆ
เชือกป่านเส้นหนาสามารถใช้ผูกสิ่งของ เส้นบางใช้สำหรับถักสาน
ในอดีตนั้นเชือกป่านมีไว้สำหรับสานถุงกระสอบเท่านั้น แต่หลังจากที่เย่อวี๋หรานย้อนยุคมา ของจำพวกเบาะนั่งที่ทำจากเชือกป่าน ตะกร้าเชือกป่าน สร้อยข้อมือถักจากเชือกป่านก็เริ่มกลายเป็นที่นิยมในหมู่บ้านสกุลจู
จูปาเม่ยยังรับจ้างย้อมสีผ้าตลอดทั้งปี เชือกป่านก็สามารถย้อมสีได้เช่นกัน
เมื