เหรอ นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันก็กลายเป็นหัวหน้าแผนกเสี่ยวเฉินแล้ว ลดลงสองขั้นในรวดเดียวเลยนะ!”
ทุกคนได้ยินแล้วหัวเราะลั่น
การสร้างแผนกไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จภายในวันสองวัน เรื่องนั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรเฉินชางมากนัก เป็นเรื่องของทางฝั่งโรงพยาบาล
และสำหรับเฉินชาง ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป!
ตอนกลางวันตรวจคนไข้ครบทุกห้อง
การผ่าตัดตอนบ่ายก็เป็นแบบนี้เช่นกัน
แต่ชื่อของเฉินชางกลับโด่งดังทั่วทั้งโรงพยาบาลแล้ว ใครเห็นก็ต้องเรียกเฉินชางว่า ‘หัวหน้าแผนกเฉิน’ ทั้งนั้น เรื่องนี้ทำให้เฉินชางปรับตัวไม่ค่อยทัน
ในระบบของโรงพยาบาล ไม่มีกำแพงที่ไร้ช่องลมผ่าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็แพร่ไปทั่วทั้งโรงพยาบาลได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว!
แต่สิ่งที่เรียกว่าปัญหาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ตอนสี่โมงเย็นกว่าๆ อาจารย์เมิ่งโทรศัพท์มา แต่ปลายสายกลับเป็นซย่าเกาเฟิง
“เสี่ยวเฉิน คืนนี้มีผ่าตัดหลอดเลือดหัวใจสองเคส คุณมาเถอะ ปลายเดือนธันวาคมก็ต้องแข่งขันแล้ว ช่วงนี้พยายามทำเวลาหน่อยดีกว่า” ซย่าเกาเฟิงกล่าว
พอเฉินชางได้ยินก็ตาเป็นประกายทันที มีหัวหน้าแผนกซย่ามาสอนด้วยตัวเอง โอกาสแบบนี้จะพลาดได้ยังไง
พอนึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็รีบพยักหน้า “ได้ครับหัวหน้าแผนก ผมจะรีบไป”
พอวางโทรศัพท์ ฉินเยว่ก็โผล่มาข้างหลังเงียบๆ “ไม่ใช่ผู้หญิงใช่ไหมคะ”
เฉินชางกลอกตามองบน “you see see you one day day (เจอหน้าคุณอยู่ทุกวัน) คิดอะไรของคุณ”
ฉินเยว่บุ้ยปาก “ฉ
