นคนที่เขาฝากฝังชีวิตในอนาคตไว้ได้
เฉินชางคิดไปคิดมาแล้วบอกเขาว่า “หลังจากเด็กรักษาตัวหายดีแล้ว จะถูกส่งไปที่สถานสงเคราะห์ ถึงตอนนั้นผมจะช่วยคุณเดินเรื่องรับเลี้ยงได้ แต่เขา…ต้องได้รับการศึกษา…”
คนเร่ร่อนพยักหน้า ‘ผมจะเก็บขยะส่งเขาเข้าเรียน’
เฉินชางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เรื่องแบบนี้เขาไปยุ่งด้วยไม่ไหว แต่…น้ำใจส่วนนี้กลับทำให้เขาซาบซึ้ง
ในห้องทำงานตอนนี้ อาจารย์แพทย์ทั้งสี่คนกำลังปรึกษาเรื่องแผนการผ่าตัด!
เด็กอายุยังน้อย ทั้งยังมีอาการร้ายแรงด้วย
เฉินชางทำการผ่าตัดแบบนี้ไม่ได้ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเขาผ่าตัดแบบนี้ไม่เป็น ทั้งเมืองตงหยางมีคนทำเป็นอยู่ไม่กี่คน
การผ่าตัดครั้งนี้เกี่ยวข้องกับปัจจัยต่างๆ เยอะเกินไป
ตอนที่ทุกคนกำลังหารือกัน เฉินชางก็หาข้อมูลแล้วเช่นกัน การผ่าตัดเคสนี้ครอบคลุมการผ่าตัดย่อยเยอะเกินไป เช่น ผ่าตัดคลายกล้ามเนื้อ ผ่าตัดยืดเส้นเอ็น ผ่าตัดปลูกถ่ายเส้นเอ็น ผ่าตัดตรึงเส้นเอ็น ผ่าตัดย่อกระดูก ตัดกระดูก ตัดแผลเป็นทิ้ง ผ่าตัดย้ายเส้นประสาท ปลูกถ่ายผิวหนัง…การผ่าตัดทั้งใหญ่ทั้งเล็กสามสิบกว่าเคส!
ตอนนี้เฉินชางผ่าตัดเป็นหมดแล้วอย่างนั้นหรือ
ไม่ใช่แค่เฉินชางเท่านั้น แม้แต่ทังจินโป หวังอวี้ซานและอาจารย์แพทย์อีกสองคนก็ยังถกเถียงกันไม่หยุดว่าจะเริ่มผ่าตัดให้เป็นระเบียบได้อย่างไร!
ทั้งสี่เริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือด!
ใครก็นึกไม่ถึงว่าการรวมตัวกันหลังจากผ่านไปยี่สิบกว่าปีจะเกิดสถานกา
