ี้ไม่ได้นะ!
คืนนี้ฉันจัดตารางนัดไว้แล้ว!
พอนึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็รีบบอกว่า “เอ่อ คือ…ศาสตราจารย์ทังครับ พักอยู่ที่นี่อีกสักวันเถอะ คืนนี้ยังมีนัดพิเศษอีกครับ!”
ประโยคนี้ของเฉินชางทำให้ทั้งหลี่อวี่ทั้งทังจินโปนิ่งอึ้งไป!
ตาโตจ้องตาเล็ก
หลี่อวี่กลืนน้ำลายหลายอึก นี่…เมืองอันหยางมีกระแสนิยมดุดันขนาดนี้เลยเหรอ
นี่คืองานชุมนุมวิชาการระหว่างศาสตราจารย์ คุณทำแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่า ถ้า…ไม่ไหวจริงๆ ให้ผมทำแทนศาสตราจารย์ก็ได้นะ
หลี่อวี่ประเมินร่างเล็กๆ ของตัวเอง ฉันก็น่าจะ…พอไหวมั้ง
ส่วนทังจินโป พอได้ยินคำว่า ‘นัดพิเศษ’ จากเฉินชางก็หน้าแดงเพราะเขินอาย ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี อายุตั้งเท่าไรกันแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น!
นี่ก็เป็นพฤติกรรมที่ผิดกฎหมาย
พอคิดถึงจุดนี้ ทังจินโปก็แสร้งตีหน้านิ่งมองเฉินชาง คำเรียกศาสตราจารย์เฉินเปลี่ยนเป็นเสี่ยวเฉินแล้วเช่นกัน “เสี่ยวเฉิน คุณยังอายุน้อย ระมัดระวังร่างกายตัวเองด้วย!”
“แล้วก็ เรื่องไม่เรียบร้อยพวกนั้น ผมไม่อยากไปยุ่งหรอกครับ ต่อไปไม่ต้องพูดถึงเรื่องพรรค์นี้!”
เฉินชางงงไปชั่วขณะ
เรื่องไม่เรียบร้อยอะไรกัน
แต่เมื่อเห็นสายตาที่ค่อนข้างเฝ้าคอยของหลี่อวี่…
เฉินชางก็เริ่มสับสนเล็กน้อย นี่ฉันพูดอะไรผิดไป
เฉินชางจึงพูดต่อว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นครับศาสตราจารย์ทัง!”
จู่ๆ เขาก็รู้ตัวแล้วกล่าวอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก “ศาสตราจารย์ทัง คุณเข้าใจผมผิดแล้ว ผม
