หงเหมยชะงักทันที “พวกเขา…ไม่ได้เชิญพี่เหรอคะ”
หวังอวี้ซานแปลกใจกว่าเดิม!
“ศิษย์น้องหญิง หมายความว่ายังไง”
“เฉินชางไม่ได้ส่งวีแชทหาพี่เหรอ” กู้หงเหมยถาม
หวังอวี้ซานเปิดวีแชท มีข้อความหลายชุดกลบข้อความหนึ่งไว้ ในแต่ละวันมีข่าวสารมากเกินไป เขาเองก็ดูไม่ทันเช่นกัน พอเลื่อนลงมาเรื่อยๆ ถึงได้เห็นข้อความที่เฉินชางส่งมา
ตอนที่เห็นข้อความของเฉินชาง หวังอวี้ซานก็เผลอสติหลุดไปครู่หนึ่ง!
ทังจินโปไปที่นั่นแล้ว!
ผ่านไปหลายนาทีหลังจากนั้นเขาถึงดูหมด เป็นประโยคสั้นๆ สิบกว่าประโยค เขาดูไปสิบกว่ารอบ…
เขานึกย้อนไปถึงวันคืนที่เคยฝ่าฟันต่อสู้ นึกถึงความดื้อรั้นของคนหนุ่มสาว นึกย้อนถึงวันวานที่มีความหมาย และนึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มเหล่านั้นเช่นกัน
จู่ๆ หวังอวี้ซานก็น้ำตาไหลอาบเต็มหน้าโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เขาวางโทรศัพท์ลงแล้วใช้สองมือปิดหน้าไว้ แต่น้ำตากลับยังไหลลงมาจากปลายนิ้ว
คนขับรถกำลังมองหวังอวี้ซาน แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าผู้อำนวยการเป็นอะไรไปแล้ว
ทันใดนั้น หวังอวี้ซานก็เงยหน้าพร้อมดวงตาแดงก่ำ เขาบอกคนขับรถว่า “เหล่าหยาง ส่งฉันกลับบ้าน! ฉันจะไปเอาของบางอย่าง พวกเราไปสนามบินกัน”
คนขับรถงงไปชั่วขณะ แต่กลับไม่ถามอะไรมาก เลี้ยวรถทันที
หวังอวี้ซานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วบอกผู้อำนวยการคนอื่นๆ ว่าวันนี้เขาไปไม่ได้แล้ว
ทุกคนอดโน้มน้าวไม่ได้ “ผู้อำนวยการหวัง วันนี้…ไม่มีคุณไม่ได้นะครับ!”
หวังอวี้ซานสูดหายใจล
