แล้ว อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่สนามบิน”
ฉางหงเหล่ยยิ้ม แต่สองตาพร่ามัว พยักหน้าตอบอย่างรอคอย “ตกลง!”
…
…
คนสามคน สองเที่ยวบิน มาถึงเมืองอันหยางแล้ว
หลังจากเฉินชางตื่นขึ้นมาแต่เช้า เขาก็มาถึงโรงแรม ศาสตราจารย์ทังนอนค่อนข้างดึก ดื่มไปเยอะมาก ตอนเช้ายังไม่ตื่นนอนเลย
เฉินชางคิดไปคิดมา ก็ให้ห้องอาหารทำอาหารเช้าส่งมาให้
หลังจากเคาะประตู หลี่อวี่ก็เปิดประตูออกมา เฉินชางถืออาหารเช้าเดินเข้าไปพร้อมถามว่า “ศาสตราจารย์ทังตื่นหรือยังครับ”
หลี่อวี่ยิ้มตอบ “เมื่อคืนนอนดึกเกินไป ตื่นมาอาเจียนสองรอบ ดึงผมไปนั่งฟังเรื่องที่เขาเล่าชั่วโมงกว่า พอง่วงจนทนไม่ไหวแล้วถึงได้หลับไปครับ”
เฉินชางพยักหน้า “กินอาหารเช้าก่อนเถอะครับ รอให้ศาสตราจารย์ทังตื่นแล้ว ผมค่อยคุยกับเขา”
หลี่อวี่พยักหน้า แล้วคนหนุ่มทั้งสองก็ใช้เวลาพูดคุยและรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน
ตอนนี้ศาสตราจารย์ทังตื่นนอนแล้ว เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินออกมา
หลังจากเห็นเฉินชาง เขาก็ยิ้มแล้วทักทายว่า “ศาสตราจารย์เฉิน เมื่อคืนผมเสียอาการแล้ว”
เฉินชางรีบบอกว่า “ที่ไหนกันล่ะครับ ศาสตราจารย์ทัง คุณเรียกผมว่าเสี่ยวเฉินก็พอครับ นั่งลงเถอะครับ กินอาหารเช้าด้วยกัน ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
ทังจินโปงงงวยเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
เหล้าไม่เลวเลย แม้จะดื่มไปเยอะ แต่ตอนนี้ตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้รู้สึกมึนศีรษะ ทำให้ทังจินโปรู้สึกว่าค่อนข้างโชคดี
เมื่อเห็นเฉินชางตื่นแต่เช้า
