เขาต่อสู้ฝ่าฟัน ฟังวันวานอันมีความหมายของพวกเขา…
เฉินชางจะไม่ซาบซึ้งได้อย่างไร
เฉินชางมองเจียงเทา “คุณอยากทำจริงเหรอครับ”
เจียงเทาอึ้งไปชั่วขณะ แล้วมองเฉินชาง “ผม…ผมทำได้เหรอครับ”
เฉินชางจ้องตาเขา แล้วย้อนถามเสียงเบาว่า “ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ”
เจียงเทามั่นใจมากขึ้นทันที เขาดึงแขนเฉินชาง “ผมจะทำให้ดีแน่นอนครับ!”
เฉินชางส่งเจียงเทากลับบ้าน
เห็นได้ชัดว่าเจียงเทาดื่มมากเกินไป พูดมากด้วย แต่ปากยังบอกว่าตัวเองไม่เมา
จากนั้นตัวเองถึงได้เดินกลับบ้าน
ระหว่างทางลมค่อนข้างเย็น แต่กลับดับไฟในใจของเฉินชางไม่ได้
ตอนที่ฟังศาสตราจารย์ทังพูด เฉินชางก็อิจฉามาก นั่นเป็นเรื่องราวของพวกเขา
บางที…
ฉันก็สร้างเรื่องราวของตัวเองได้เหมือนกัน!
บางที หลังจากนี้ไม่กี่สิบปี รอฉันแก่แล้ว ดื่มไปเยอะ ฉันก็จะอาศัยฤทธิ์เหล้าพูดเรื่องราวในอดีตของตัวเองได้เหมือนกัน…
ชีวิตยังดำเนินต่อไป แต่ไฟที่ถ่ายทอดมาไม่เคยดับมอด!
พอกลับถึงบ้าน เฉินชางก็เอนกายลงบนเตียง แล้วพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่กลับ
เขาส่งข้อความหาฉินเยว่ แต่เธอก็ไม่ตอบ
เฉินชางคิดว่าเธอหลับไปแล้ว
เขาคิดเยอะมาก คิดเรื่องทังจินโป คิดเรื่องหวังอวี้ซาน คิดเรื่องฉางหงเหล่ยด้วย ทั้งยังคิดเรื่องอันเยี่ยนจวิน ถานจงหลิน เจียงเทา ถึงขั้นคิดเรื่องหลี่อวี่ด้วย
พอคิดมาถึงช่วงท้าย จู่ๆ เฉินชางก็เกิดความคิดอะไรบางอย่าง
ทำไมตัวเองไม่ลองทำดูบ้างล่ะ
ในเมื่อตัวเองมีโอกาสนี้แล้ว ทำไมไม่พ
