าก่อน รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง ผมอยากยกลูกสาวให้แต่งงานกับเขา คุณอย่าขัดขวางผมนะ!”
“ถ้าเขาไม่มีบ้านผมก็จะซื้อให้ ถ้าเขาไม่มีรถผมก็จะซื้อให้ ขอเพียงเขาดีกับลูกสาวผม ไม่ว่าอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น!”
“เจ้าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์แน่นอน ผมเชื่อว่าถ้าโรงพยาบาลอันดับสองมีเขาเป็นผู้นำ ก็จะกลายเป็นโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของมณฑลตงหยางได้แน่นอน!”
“ถ้าผมหนุ่มกว่านี้สักสามสิบปี ผมจะไปสาบานเป็นพี่น้องกับเฉินชางเป็นอาจารย์แน่นอน…”
“อ้วก…เจ้าเด็กนี่ไว้หน้าฉัน!”
ตอนที่เฉินชางได้ฟังฉินเสี้ยวยวนพูด ก็ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี!
ฉินเยว่หัวเราะ “ได้ยินหรือยังคะ พ่อฉันจะยกฉันให้แต่งงานกับคุณนะ! ดีใจล่ะสิ”
“ดีใจครับ!” เฉินชางมีความสุขมาก
จี้หรูอวิ๋นมองฉินเสี้ยวยวนเดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวก็ร้องไห้ เธอก็ไม่ได้ห้ามปราม ได้แต่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ เขา คอยลูบหลังให้เขาอย่างระมัดระวัง ทำให้เขารู้สึกสบายขึ้นหน่อย
ขณะที่ฟังฉินเสี้ยวยวนพูดจาเหลวไหลเงียบๆ เธอก็นำน้ำอุ่นมาให้เขาดื่ม
ไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นจากสิ่งที่อาเจียนออกมาด้วย
เธอรู้ว่าวันนี้เหล่าฉินมีความสุข
ผ่านมาหลายปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาดื่มจนกลายเป็นอย่างนี้
ฉินเยว่แอบมองไปข้างนอก พอเห็นพ่อแม่อยู่ด้วยกันแบบนั้น จู่ๆ เธอก็อิจฉาอยู่ในใจ
หวังว่าอนาคตของเราจะงดงามแบบนี้เหมือนกัน
พอคิดถึงตรงนี้ ฉินเยว่ก็ส่งข้อความไป “สามีคะ ฉันรักคุณ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ!”
“ผมรักคุณ ราตร
