บทที่ 500 ระลึกถึงวันวานที่มีความหมาย
ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาจนถึงเที่ยงคืนแล้ว!
เมืองอันหยางยังอยู่ในปลายฤดูใบไม้ร่วง เริ่มมีลมพัดแรง
แต่กลุ่มคนที่เดินออกจากโรงพยาบาลอันดับสองยังคงกระฉับกระเฉง
ทังจินโปกับเฉินชางเดินอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่พูดคุยเคล้าเสียงหัวเราะ สองมือออกท่าทางเกี่ยวกับภาพจำลองในอนาคตไม่หยุด บรรยายถึงอดีตเกี่ยวกับการฟันฝ่าเรื่องนี้
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเหล่านี้ทยอยกันกลับไปแล้ว มีเพียงฉินเสี้ยวยวนกับหลี่เจี้ยนเหว่ยรวมทั้งหลี่เป่าซานที่ยังอยู่
พรุ่งนี้วันเสาร์ ทุกคนไม่ทำงาน
อารมณ์สนุกสนานมาเยือนเหมือนกระแสน้ำ ฉินเสี้ยวยวนพลันพูดขึ้นว่า “ศาสตราจารย์ทังมาไกล พวกเราไปหาอะไรกินที่ตลาดกลางคืนกันหน่อยไหมครับ ตลาดกลางคืนเมืองอันหยางมีเอกลักษณ์มาก เป็นแหล่งรวมอาหารทั้งเหนือใต้ออกตก ผสมอยู่บนพื้นที่เมืองอันหยางของพวกเรา รสชาติอร่อยไปอีกแบบครับ!”
“งั้นก็รบกวนผู้อำนวยการฉินด้วยครับ” ทังจินโปยิ้ม
พวกเขามาถึงตลาดกลางคืน แต่ละคนใส่ชุดสูทกับรองเท้าหนัง แต่นั่งบนม้านั่งตัวเล็กๆ
ผ่านไปไม่นาน บนโต๊ะก็วางอาหารไว้เต็ม!
หลี่เจี้ยนเหว่ยมองหลี่เป่าซานพลางยิ้มตาหยี “เป่าซาน…”
หลี่เป่าซานรู้ตัวเองว่าควรทำอะไร เขาลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า “พวกคุณรอก่อนครับ ผมจะไปสั่งเหล้า”
พูดจบก็เดินเข้าไปในร้าน
ทุกคนเริ่มพากันยิ้ม
ขอเพียงพวกฉินเสี้ยวยวนออกมากินข้าวกับหลี่เป่าซาน แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยพกเหล้ามาเลย และไม่จำเ
