ป็นต้องซื้อเหล้าด้วย ถึงยังไง…ในบ้านหัวหน้าแผนกหลี่ก็มีแต่เหล้า
ตามหลักแล้ว ผู้อำนวยการโรงพยาบาลอย่างพวกเขาขาดเหล้าได้หรือ
ขาดไม่ได้อยู่แล้ว แต่ละคนชอบดื่มมาก!
แต่พวกเขารู้ว่าหัวหน้าแผนกหลี่เป็นคนไม่ดื่มเหล้าแม้แต่หยดเดียว
ผ่านไปไม่นาน หลี่เป่าซานก็เดินอุ้มกล่องออกมา เป็นเหล้าเฝินจิ่ว[1]ที่หมักยาวนานสามสิบปี บรรจุอยู่ในขวดแก้ว แค่ดูเวลาก็รู้แล้วว่าหมักนานมาก
มองออกเลยว่าเขายอมควักเนื้อตัวเองเพื่อต้อนรับศาสตราจารย์ทัง ถ้าเห็นข้อความนี้จากที่อื่นโปรดกลับมาเยี่ยมเราบ้างนะ ขอบคุนจ้า
ฉินเสี้ยวยวนกล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริง “ศาสตราจารย์ทัง นี่เป็นลูกรักของเหล่าหลี่เลยนะครับ ผมอยากดื่มมาหลายปียังไม่มีโอกาสเลย ดูท่าวันนี้คงมีวาสนาแล้ว!”
วันนี้ทังจินโปมีความสุขมาก หรือจะบอกว่าตื่นเต้นมากก็ได้!
ราวกับเขาได้ย้อนกลับไปในวันวานอันมีความหมายตอนนั้น
พวกเขาเริ่มสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดกันอย่างช้าๆ พอดื่มมากขึ้น ตอนหลังก็พูดมากขึ้น
ทังจินโปมองเฉินชาง พร้อมกล่าวเนิบๆ ว่า “ผม หวังอวี้ซาน ฉางหงเหล่ยและกู้หงเหมยในตอนนั้น เพื่อที่จะทำคู่มือออกมาใหม่ พวกเราอดนอนทำงานล่วงเวลากันทุกวัน วันวันหนึ่งพวกเราผ่าตัดสิบกว่าเคส ทดลองไม่หยุด ก็เพื่อคิดค้นวิธีการเย็บเส้นเอ็นที่มีประสิทธิภาพเป็นเอกฉันท์ออกมา…
…พวกเราจะเจอกันเดือนละครั้ง ตอนนั้นนั่งรถไฟสีเขียวแบบดั้งเดิม นั่งครั้งหนึ่งก็ใช้เวลาหนึ่งวัน ผมกับเหล่าหวังเป
