รอกว่าเป็นเพราะเขามีนิสัยอันธพาล มักเอาเปรียบคนอื่นเป็นประจำ จึงไม่มีใครอยากมาข้องแวะด้วย
เมื่อรวมกับเรื่องคราวนี้ คนในหมู่บ้านที่ไม่ชอบเขาก็ยิ่งมีมากกว่าเดิม
“แบบนี้ไม่ได้การ ท่านพ่อ เรื่องนี้เกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่ของครอบครัวพวกเรา แต่ท่านกลับไม่รู้กระทั่งว่าท่านแม่ตายหรือยังไม่ตาย ถ้าท่านแม่ตายกะทันหันที่เรือนสกุลจู แล้วคนสกุลจูช่วยกันปิดบังจะทำอย่างไร?”
ฉับพลันนั้น เหล่าเฉียนและเฉียนซินก็นั่งไม่ติดเสียแล้ว
“ไม่อย่างนั้น ข้าลองไปดูสักหน่อย?”
“ไป แน่นอนว่าต้องไป” เฉียนซินกล่าว “ท่านพ่อ ข้าจะไปกับท่านด้วย”
พูดจบ สองพ่อลูกก็ออกจากเรือนทันที
อารามรีบร้อน เฉียนซินจึงไม่ทันสังเกตว่าภรรยาตนเองกอดลูกน้อยขวางประตูอยู่จึงพุ่งไปชนเข้าให้
“ตาบอดเรอะ? ยืนอยู่ตรงนี้แล้วยังไม่รู้จักหลบ!” เฉียนซินสบถด่าแล้วรุดออกไป
ภรรยาเฉียนซินนึกว่าตนเองจะถูกตี นางกอดลูกน้อยเอาไว้โดยสัญชาตญาณ
ลูกน้อยเหล่านั้นก็ตระหนกเช่นกัน รีบหลบเข้าไปอยู่ในอ้อมอกมารดา
ผ่านไปครู่หนึ่ง พวกเขาสังเกตว่าไม่มีความเคลื่อนไหวจึงเงยหน้าขึ้นมา
“ท่านแม่ ท่านพ่อเล่า? ท่านพ่อไม่ตีท่าน?!”
ภรรยาเฉียนซินก็ประหลาดใจเช่นกัน แต่นางเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อย “แม่ไม่รู้”
เด็กอีกคนตีเด็กที่ถามเบา ๆ “เจ้าโง่เรอะ เจ้าอยากให้ท่านแม่ถูกตีหรือไร?”
“เปล่า ข้าแค่แปลกใจที่คราวนี้ท่านพ่อไม่ตีคน”
……
เหล่าเฉียนและเฉียนซินหาได้ทราบว่าตอนที่พวกเขาก้าวออกจากหมู่บ้
