านเฉียนเฉวียนก็มีคนรุดมารายงานที่เรือนเจ้าหน้าที่ทันที
“เจ้าแน่ใจ?”
“แน่ใจขอรับ ท่านเจ้าหน้าที่ เฉียนซินเพิ่งกลับมาได้ไม่นานก็ออกไปข้างนอกกับพ่อของเขา…ท่านว่า พวกเขาจะไปไหน?”
“ข้าจะไปรู้เรอะ?” เจ้าหน้าที่เคาะกะโหลกอีกฝ่าย “จะสนไปไยว่าพวกนั้นไปไหน ให้คนตามไปแล้วใช่ไหม?”
“เรียบร้อยแล้วขอรับ ท่านเจ้าหน้าที่วางใจได้ เด็กคนนั้นฝีเท้าเร็ว จะต้องไม่คลาดกับพวกนั้นแน่นอน”
โก่วต้านไม่เพียงแต่ไม่คลาดกับเหล่าเฉียนสองพ่อลูกเท่านั้น เพราะพอมาถึงครึ่งทาง เขาก็เดาออกแล้วว่าคนทั้งสองจะไปที่ไหน
ขณะที่พวกนั้นรี ๆ รอ ๆ อยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านสกุลจู คล้ายกำลังหารืออะไรบางอย่าง เขาก็อ้อมคนทั้งสองตรงเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อไปรับรางวัลกับเจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูเรียบร้อยแล้ว
“ฮิฮิ! ข้าโชคดีเสียจริง! คิดไม่ถึงว่าเจ้าเฉียนซินผู้นี้เพิ่งกลับมาได้ก็แล่นมาทางนี้ทันที จะต้องเกิดเรื่องแน่นอน!”
โก่วต้านดีใจอย่างกับอะไรดี คิดเพียงว่าหลังรับรางวัล สิทธิ์ปลูกมันเทศต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าของเขาก็คงจะแน่นอนแล้วด้วยเช่นกัน
เป็นไปดังคาด เมื่อเจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูทราบว่าสองพ่อลูกสกุลเฉียนมาถึงหน้าหมู่บ้านก็ทราบว่าเป็นเรื่องราวใด
“เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าจะต้องเก็บสิทธิ์เอาไว้ให้เจ้าด้วยแน่นอน เจ้าพักผ่อนอยู่ทางนี้ก่อน ประเดี๋ยวค่อยกลับไป”
เจ้าหน้าที่กล่าวพลางส่งสายตาให้ภรรยาของตนเอง
ภรรยาของเจ้าหน้าที่ทราบแต่แรก
