ศัพท์ ชายชราก็มองจูเซวียนเหวินที่กำลังเสียขวัญ พร้อมกล่าวเนิบๆ ว่า “ได้ยินหมดแล้วใช่ไหม”
จูเซวียนเหวินจะไม่ได้ยินได้อย่างไร
เขาได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ!
แต่ก็เพราะอย่างนี้เอง เขาถึงได้ขวัญเสียขนาดนี้
ตอนนี้พ่อตากลายเป็นฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายของเขาแล้ว!
พอนึกถึงตรงนี้ จูเซวียนเหวินก็รีบบอกว่า “คุณพ่อครับ ต้องช่วยผมนะครับ ผม…ตอนนี้ผม…”
“ช่วงนี้แกไปหาเรื่องใครไว้” ชายชราถามตัดบทเขา
จูเซวียนเหวินอึ้งทันที!
คนที่เขาหาเรื่องมีน้อยเสียที่ไหน
ใครจะไปจำได้หมด!
ช่วงนี้…
ช่วงนี้มีสิบเจ็ดสิบแปดคนแล้วมั้ง…
“ผมไม่แน่ใจว่าใครครับ!”
ชายชรามองลูกเขยอย่างจนใจ ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วบอกว่า “แกเล่ามา เดี๋ยวฉันจะวิเคราะห์ให้”
จูเซวียนเหวินพยักหน้า “มีหัวหน้าแผนกสาธารณูปโภคของเฉิงซี อายุประมาณห้าสิบกว่า เขา…”
“ผู้จัดการคนหนึ่งของเฉิงไท่กรุ๊ป…”
“เจ้าหน้าที่คนหนึ่งของสำนักสันติบาล…”
“ผู้จัดการฝ่ายพัฒนาธุรกิจของธนาคารพาณิชย์อุตสาหกรรมแห่งประเทศจีน…”
……
จูเซวียนเหวินพูดไปพูดมา ชายชราก็รู้สึกปวดหัวใจอยู่พักหนึ่ง อดเอามือกุมตรงหัวใจไม่ได้ สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง กลัวว่าตัวเองจะเป็นอะไรไป!
ไอ้เจ้าชาติสุนัขที่ไม่เป็นโล้เป็นพาย ช่วงนี้ไปหาเรื่องคนไว้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ
ตอนแรกฉันคงตาบอดไป
ขณะที่เห็นจูเซวียนเหวินกำลังจะบ่นยาวเหยียดเหมือนป้ากวาดถนน ชายชราก็ตัดบทเขา!
“เน้นหนักที่ประเด็นสำคัญ!”
จูเซวียนเหวินคิดไปคิดมา เน้นห
