นัก…หนักเท่าไร สองร้อยชั่งเหรอ จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ถึงคนคนหนึ่ง!
เขารีบตอบว่า “อ๋อ! มีผู้อำนวยการโรงพยาบาลอันดับสองคนหนึ่ง ชื่อฉินเสี้ยวยวน วันนั้นมือผมบาดเจ็บเลยไปทำแผลที่นั่น ผลปรากฏว่า…โดนด่าแล้ว”
“ตอนหลังผมก็เลยสั่งให้คนหลายคนไปใส่ร้ายเขาที่สำนักสุขภาพ”
พอพูดมาถึงตอนนี้ ก็สีหน้าเปลี่ยนทันที!
“แกไม่เป็นอะไรแล้วจะไปก่อเรื่องซี้ซั้วที่โรงพยาบาลทำไม!”
“ยังไปหาเรื่องผู้อำนวยการโรงพยาบาลซ้ำอีกเหรอ รู้หรือเปล่าว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนหนึ่งมีคอนเนคชั่นกับแวดวงสังคมกว้างขนาดไหน สถานที่ที่อีกฝ่ายบริหารมาทั้งชีวิต แกเอาอะไรไปทำตัวอันธพาลที่นั่น! ทำไมแกไม่ไปทำตัวอันธพาลที่สถานีตำรวจล่ะ”
ชายชรายิ่งพูดก็ยิ่งอารมณ์ขึ้น!
ลูกเขยที่ไม่เป็นโล้เป็นพายคนนี้ช่างอวดดีจริง ไปเกเรที่ไหนก็ไม่ไป ดันไปที่โรงพยาบาล!
ทั้งยังเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอีก!
แม่งเอ๊ย น่าโมโหจริงๆ
พอนึกถึงตรงนี้ ชายชราก็ไม่อยากพูดอะไรกับเขาอีกแล้วจริงๆ
“รีบไปขอโทษ!”
จูเซวียนเหวินอึ้งไปชั่วขณะ “คุณพ่อ ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งครับ”
ชายชราหัวเราะหึหึแล้วบอกว่า “ไม่ถึงขั้นนั้นเหรอ ฉันจะบอกแกให้นะ มีความเป็นไปได้สูงว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือผู้อำนวยการโรงพยาบาล ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ”
พอจูเซวียนเหวินได้ยินก็รีบลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป
ตอนนี้เอง โทรศัพท์ของชายชรามีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น
พอเปิดวีแชทดูก็พบว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาคนเมื่อครู่นี้ส่งคลิป
