ากับเจ้าของบริษัทตงหยางแมชชีนเนอรี่ยืนอยู่ด้านข้าง กำลังอึกอักเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างขณะมองข่งเสียงหมิน แต่ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดอะไร
เฉินกว๋อฮว๋าอดพูดไม่ได้ “ผู้อำนวยการครับ คุณมีลูกชายที่ดีมาก! เรื่องวันนี้เป็นความผิดผมทั้งหมด!”
ข่งเสียงหมินโบกมือ เขารู้เรื่องราวมาตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้โทษใครที่ลูกชายได้รับบาดเจ็บ กลับรู้สึกภูมิใจด้วยซ้ำ!
แต่…ในฐานะที่เป็นพ่อแม่ เขาคิดว่าตอนนั้นลูกชายไม่ต้องโดดเด่นก็ได้ เขาหวังให้ลูกชายสุขภาพแข็งแรงมากกว่า
แต่ตอนนี้มือขาดแล้ว!
พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี ข่งเสียงหมินถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วบอกเฉินกว๋อฮว๋า “ไม่เป็นไร ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณครับ นี่คือสิ่งที่เขาเลือกเอง คุณไม่ต้องรู้สึกผิดก็ได้”
แม้จะพูดแบบนี้ แต่เฉินกว๋อฮว๋าจะไม่รู้สึกผิดได้หรือ
ถ้าบอกไม่รู้สึกผิดก็โกหกแล้ว!
เขาไม่ได้กลัวข่งเสียงหมิน แต่รู้สึกผิดอยู่ในใจ!
ฉินเสี้ยวยวนบอกว่า “ไม่ต้องกังวลครับ เสี่ยวเฉินเคยผ่าตัดต่ออวัยวะมาก่อน ทั้งยังทำได้ดีมากด้วย การฟื้นฟูการทำงานของอวัยวะก็ไม่เลวเหมือนกัน ถ้าฟื้นฟูสมรรถภาพได้ทัน ก็จะไม่ส่งผลกระทบมากเกินไป”
พอได้ยินแบบนี้ ทุกคนก็มองไปที่ฉินเสี้ยวยวนทันที
ข่งเสียงหมินพยักหน้า “งั้นก็ต้องฝากความหวังไว้ที่หมอเฉินแล้วครับ!”
ตอนนี้บรรดาผู้อำนวยการก็กำลังดูการผ่าตัดข้างในด้วยความตึงเครียด
ส่วนกลุ่มหัวหน้าแผนกที่อยู่ข้างใน ก็เหมือนยายเฒ่าหลิวเข้าอุทยานต้า
