กวน[2]!
อีกประเดี๋ยวก็ได้ยินเสียง “ซี้ด!” อีกสักพักก็ได้ยิน “เยสเข้!”
ข่งเจียฮุยฟังจนรู้สึกอึดอัดในใจอยู่พักหนึ่ง เขามั่นใจว่าพวกหัวหน้าแผนกมาดูเอาสนุก!
แต่เขาก็เปลี่ยนความคิดทันที สถานการณ์นี้อธิบายแล้วไม่ใช่หรือว่าหมอเฉินมีทักษะการผ่าตัดล้ำมาก
พอนึกถึงตรงนี้ ข่งเจียฮุยก็เฝ้าคอยเช่นกัน หวังว่ามือตัวเองคงจะหายดี!
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ
เมื่อวิธีการเย็บเส้นเอ็นที่ชื่อว่า ‘วิธีเย็บของเฉิน’ ปรากฏให้เห็นอีกครั้ง ก็นำมาซึ่งความคึกคักอยู่พักหนึ่ง
นี่จัดเป็นวิธีการเย็บแบบไหนกัน
แต่ละคนเลิกลั่กมองหน้ากันไปมองหน้ากันมา!
แต่ที่แปลกก็คือ ครั้งนี้กลับไม่มีใครพูดอะไรแล้ว
เพราะทุกคนกลัวว่าพูดออกมาแล้วจะโดนดูถูก…
ตกตะลึงก็ส่วนตกตะลึง แต่วิธีการเย็บที่แม้แต่ตัวเองยังไม่เคยเห็นมาก่อนแบบนี้ ทำให้พวกเขาพูดไม่ออกจริงๆ
คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่แพทย์ระดับเล็กๆ แล้ว แต่ละคนล้วนเป็นหัวหน้าแผนก ซึ่งถือเป็นผู้เชี่ยวชาญในแผนกศัลยกรรมมือของมณฑลตงหยาง แต่ไม่เคยเห็นวิธีการเย็บเส้นเอ็นแบบนี้มาก่อนเลย!
นี่ทำให้พวกเขาทอดถอนใจไม่หยุด
ส่วนฮั่วกว๋อชิ่งอยากพูดอะไรก็พูด ไม่กลัวเสียหน้าด้วย ไม่อย่างนั้นตอนแรกคงไม่กล้าอาสาถือมือของข่งเจียฮุยมาที่นี่ด้วยตัวเอง
หลังจากเขาได้เห็นวิธีการเย็บแบบนี้แล้ว ก็ทำให้อยากรู้อยากเห็นทันที แต่…พอเห็นกลุ่มหัวหน้าแผนกแต่ละคนไม่พูดอะไร เขาก็เริ่มหน้าแดงนิดหน่อย!
มี…มีแค่ฉันคนเดียวที่ไม่รู้เหรอ
