บทที่ 485 โอกาส!
พอได้ยินคำถามนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็ขมวดคิ้วทันที ช่วงนี้ฉันไปล่วงเกินอะไรใครไว้
การวางตัวของเขายังถือว่าเที่ยงธรรม ไม่เคยทำเรื่องอะไรล่วงเกินคนอื่น!
ทันใดนั้น ฉินเสี้ยวยวนก็ย้อนนึกขึ้นได้ถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อน…คนที่ตัวเองตำหนิสั่งสอนไปเมื่อตอนเช้า
หรือว่าจะเป็นเขา
เขาไปฟ้องคนอื่นเหรอ
พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็อดขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้
วิญญูชนไม่น่ากลัว คนถ่อยต่างหากที่น่ากลัว
เจอกับคนที่แทงข้างหลังกันแบบนี้ ทำให้จนปัญญาจริงๆ
พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็เล่าเรื่องวันนั้นให้ถานลี่กั๋วฟัง
หลังจากฟังแล้ว ถานลี่กั๋วก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ตบบ่าฉินเสี้ยวยวนเบาๆ แล้วเดินออกไป
ในเมื่อบอกเรื่องนี้ให้ฟังแล้ว ถานลี่กั๋วก็เชื่อว่าในใจฉินเสี้ยวยวนคงมีแผนการบางอย่างแล้วเช่นกัน
โน้มน้าว? ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นเลย
อายุห้าสิบกว่ากันแล้วทั้งนั้น ล้มลุกคลุกคลานอยู่ในแวดวงการงานมาก็หลายปี ใครบ้างที่ไม่มีแผนการในใจ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องบางอย่างก็ไม่จำเป็นต้องโน้มน้าวเลย
ฉินเสี้ยวยวนมองไปนอกหน้าต่างขณะครุ่นคิด แล้วก็ส่ายหน้าเล็กน้อย เขานึกเสียใจทีหลังหรือเปล่า
ไม่เสียใจอยู่แล้ว!
ถ้าย้อนกลับไปวันนั้นได้ ฉินเสี้ยวยวนก็จะทำแบบนี้อยู่ดี
อีกทั้ง ตัวเองอายุปานนี้แล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะเกษียณ ยังจะทำอย่างไรได้อีก
สงบเสงี่ยม?
หึหึ!
แต่เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรไปที่ห้องเวชร
