ะเบียนแผนกฉุกเฉิน สืบหาชื่อแซ่ของผู้ป่วยคนนั้น
จูเซวียนเหวิน!
หลังจากสืบข้อมูลแล้ว ฉินเสี้ยวยวนถึงได้รู้ว่าคนคนนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียง!
จูเซวียนเหวินคนนี้เป็นเขยแต่งเข้า ถ้าอยู่ในนิยายสมัยนี้ก็ถือว่าเป็นพระเอก
พ่อภรรยาเดิมทีเป็นคนมณฑลตงหยาง ถือว่ามีเส้นสายอยู่บ้างเหมือนกัน แล้วจูเซวียนเหวินคนนี้ทำงานด้านการก่อสร้าง ในมือเขามีบริษัทรับเหมาก่อสร้างขนาดใหญ่ มักได้รับโครงการก่อสร้างของหน่วยงานราชการ รู้จักกับพวกนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ของเมืองอันหยางอยู่บ้าง
ไม่แปลกใจที่วันนั้นทำตัวเย่อหยิ่งอวดดี
พอนึกถึงตรงนี้ ฉินเสี้ยวยวนก็อดส่ายหน้าไม่ได้
การพบเจอกับเรื่องแบบนี้ เขาเองก็จนใจเหมือนกัน
แม้จะเป็นถึงผู้อำนวยการ แต่ฉินเสี้ยวยวนก็ฝ่าฟันขึ้นมาทีละก้าว เรื่องเส้นสายย่อมเทียบกับคนพวกนี้ไม่ได้แน่นอน
ถึงอย่างไรเขาเองก็เป็นแค่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนหนึ่ง เมื่อเจอกับคนอันธพาลพวกนี้ การพูดจากันด้วยเหตุผลย่อมไร้ประโยชน์
แต่ฉินเสี้ยวยวนก็ไม่ได้กังวล เขาไม่คิดว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำอะไรตนได้
และวันนั้นก็มีคนมากมายเห็นเหตุการณ์ ไม่ว่าจะเป็นด้านความรู้สึก หรือเหตุผล ตนก็ไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น
ดังนั้น ฉินเสี้ยวยวนจึงไม่แยแสเท่าไรนัก
แต่การที่เขาไม่แยแส ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่ถือสา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ข่าวนี้ยังคงแพร่ไปทั้งโรงพยาบาลแล้ว
หลังจากบุคลากรทางการแพทย์ในห้องฉุกเฉินเหล่านั้นได้ข่าวก็พากันโมโหทันที
