!
ส่วนเสี่ยวหลินหลังจากได้รับข่าวนี้ก็รู้สึกผิดไม่หาย
เพราะถึงอย่างไร ผู้อำนวยการก็ถูกผู้นำเบื้องบนเรียกพบเพราะตน ถ้าต้องโทษใครสักคน…
เสี่ยวหลินไม่กล้าคิดมากขนาดนั้น เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกไล่ออกก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้อำนวยการฉินเพราะเธอ แบบนั้นก็ไม่คุ้มแล้ว!
หลังจากทั้งแผนกฉุกเฉินได้รับข่าวนี้ก็โมโหแทบแย่ จะเอาคลิปจากกล้องวงจรปิดวันนั้นส่งไปที่สำนักสุขภาพให้ได้
ในตอนนี้เองก็มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น เป็นเรื่องที่ว่าจะเล็กก็ไม่เล็ก จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่
……
……
เวลาประมาณเก้าโมงเช้า จู่ๆ ฉินเสี้ยวยวนก็ได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง เป็นสายจากถานจงหลิน เพียงแต่เสียงของอีกฝ่ายฟังดูค่อนข้างจริงจัง “ผู้อำนวยการฉิน ผมคือถานจงหลิน มีเรื่องต้องรบกวนคุณครับ”
พอฉินเสี้ยวยวนได้ยินก็ถามอย่างแปลกใจ “หัวหน้าแผนกถาน เกิดอะไรขึ้น”
ตอนนี้ปลายสายเปลี่ยนเป็นเสียงผู้ชาย “ผู้อำนวยการฉิน ผมคือข่งเสียงหมิน”
ฉินเสี้ยวยวนอึ้งทันที!
ชื่อนี้ คนที่เมืองอันหยางไม่มีทางไม่รู้จัก
ฉินเสี้ยวยวนรีบตอบ “สวัสดีครับ”
เสียงสองข่งเสียงหมินฟังดูค่อนข้างลนลานและกระวนกระวาย แต่ก็ยังคงพูดอย่างใจเย็น “ผู้อำนวยการฉิน มือของลูกผมถูกใบมีดของเครื่องกลึงตัดขาด ตอนนี้ต้องผ่าตัดด่วน รบกวนคุณเดินเรื่อง!”
ฉินเสี้ยวยวนยังไม่ทันพูดอะไร อีกฝ่ายก็พูดต่ออีกว่า “ผมติดต่อทางผู้อำนวยการหวังของโรงพยาบาลไห่ตูซื่อลิ่วกับโรงพยาบาลจีสุ่ยถานแล
