กเขา”
“เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้หมู่บ้านสกุลจูของพวกเขาร้ายกาจปานไหน? ยังไม่พูดถึงมันเทศที่เก็บเกี่ยวกันไปล่าสุด เฉพาะการเพาะปลูกต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ยังต้องให้พวกเขามาสอนวิธีทำนาน้ำให้อยู่นะ”
“ถ้าเจ้ากล้าทำให้คนทั้งหมู่บ้านไม่ได้ทำนาน้ำและปลูกมันเทศไปกับเจ้า เจ้าก็รอรับการพิจารณาตัดสินขับไล่เจ้าออกจากหมู่บ้านเฉียนเฉวียนได้เลย”
……
ในยุคสมัยนี้ การถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้านหรือถูกลบชื่อออกจากวงศ์ตระกูลเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างมาก
หมู่บ้านมักเชื่อมโยงกับวงศ์ตระกูล ขณะที่ทั้งหมู่บ้านและวงศ์ตระกูลยังผูกพันกับที่ดินทำกินซึ่งเกษตรกรให้ความสำคัญประดุจชีวิต หากถูกขับออกจากหมู่บ้านหรือลบชื่อออกจากวงศ์ตระกูล ก็หมายความว่าที่ดินเพาะปลูกภายใต้ชื่อตนเองก็จะถูกหมู่บ้านหรือวงศ์ตระกูลเรียกคืน ไม่เหลืออะไรแม้แต่อย่างเดียว
หากเกษตรกรไม่มีที่ดินก็เท่ากับว่าไม่มีเครื่องหาเลี้ยงชีพ เท่ากับว่าชีวิตนี้จบสิ้นแล้ว
เหล่าเฉียนก้มศีรษะเพื่อซ่อนสีหน้าโกรธแค้นของตนเองเอาไว้
รอจนผู้อาวุโสเหล่านั้นจากไปไกล เหล่าเฉียนค่อยเงยหน้าขึ้นมองไปทางพวกเขา “พวกลูกหมาที่เห็นแก่ได้…”
“รอก่อนเถอะ พอข้ารวยเมื่อไหร่ พวกเจ้าหรือจะอยู่ในสายตาข้า”
“ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเจ้ามาขอร้องข้าถึงที่ ข้าก็ไม่อยู่ที่นี่หรอก”
“หมู่บ้านโกโรโกโสแบบนี้ คิดว่าข้าอยากอยู่นักเรอะ? ฝันไปเถอะ…”
ตอนแรกคนยังไปได้ไม่ไกล เขาไม่กล้าด่าทอเสียงดังเกินไป
แต่พอเริ่มไม่เห็นเ
