ากันเดินเข้ามาทันที
ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน สุดท้ายก็นั่งลงไม่พูดอะไรอีก
ขณะนี้ ภายในห้องโถงของแผนกฉุกเฉิน ผู้ป่วยที่กำลังต่อคิวอยู่หลายคนมองชายคนนั้นราวกับเป็นเรื่องสนุก
โลกนี้มีคนอยู่ทุกประเภทจริงๆ!
คุณเป็นเจ้านายคนก็ต้องได้ตรวจก่อนหรือไง
นี่คือแผนกฉุกเฉิน! ไม่ใช่บ้านคุณ!
เฉินชางแค่นเสียงเย็นออกมาครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงเดินนำผู้ป่วยไปรักษา
ผู้ป่วยคนนั้นพูดขึ้นยิ้มๆ “มาโรงพยาบาลทำให้ฉันได้เห็นโลกจริงๆ โลกนี้มีคนทุกประเภทเลยนะคะ!”
เฉินชางพยักหน้า เป็นเช่นนั้นจริงๆ มีพวกบ้าอำนาจมาโรงพยาบาลไม่ใช่น้อย หากเป็นคนที่มีไหวพริบเสียหน่อยจะกระทำเงียบๆ แต่หากเป็นพวกขี้โอ่ก็จะชอบเอะอะโวยวาย
มีเงินหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ขี้โม้มาก! แถมยังชอบดูถูกเรื่องเงินเดือนของพวกเรา…
อันที่จริง ยิ่งเป็นคนมีเงินก็ยิ่งถ่อมตัว
พวกที่ชอบอะโวยวายเช่นนี้ ยังไม่ต้องพูดถึงว่ารวยจริงหรือเปล่าเลย แต่ดูไร้รสนิยมมาก
เมื่อเฉินชางรักษาผู้ป่วยเสร็จแล้วก็เดินออกมาดู คิดไม่ถึงว่าชายคนนั้นจะยังชี้หน้าตำหนิเสี่ยวหลินอยู่อีก
คราวนี้เฉินชางโกรธขึ้นมาแล้ว!
“รอก่อนเถอะ อย่าออกไปจากโรงพยาบาลล่ะ! ฉันทนกับเธอมามากพอแล้ว กฎเหรอ กฎข้อบังคับก็เป็นมนุษย์กำหนดขึ้นมานี่แหละ!”
……
เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นกับอายจนกลายเป็นโกรธไปแล้ว
เฉินชางเห็นเสี่ยวหลินอัดอั้นตันใจจนแทบจะร้องไห้ก็พูดขัดชายคนนั้นทันที “ถ้าคุณสงสัยเรื่องระเบียบข้อบังคับของโรง
