บจะได้รีบไป!”
คำพูดของฉินเสี้ยวหยวนทำให้คนในห้องโถงของแผนกฉุกเฉินทั้งหมดตะโกนว่า ดี!
จูเซวียนเหวินได้ยินฉินเสี้ยวหยวนกล่าวเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ผม…ผมล้อเล่นครับ ผมใจร้อนเกินไปหน่อย!”
ฉินเสี้ยวหยวนกล่าวต่อไป “คุณต้องขอโทษหมอและพยาบาลของพวกเรา ไม่งั้นโรงพยาบาลของพวกเราก็ไม่ขอต้อนรับคุณ!”
จูเซวียนเหวินหน้าถอดสี มองฉินเสี้ยวหยวนอย่างไม่เกรงใจ ยกมือขึ้นชี้หน้าแล้วกล่าวว่า “ดี! เหอะ! รอดูเถอะ!”
กล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไป!
ฉินเสี้ยวหยวนกล่าวขึ้นมาเรียบๆ ประโยคหนึ่ง “คุณลืมของหรือเปล่า”
ชายคนนั้นหยุดฝีเท้าลงทันทีแล้วหันกลับมามอง
ฉินเสี้ยวหยวนหัวเราะ “ถ้าคุณไม่อยากรักษาศักดิ์ศรีหน้าตาของตัวเองแล้วก็อย่าเอามาทิ้งเป็นขยะเรี่ยราด เดี๋ยวคนอื่นเขาจะรังเกียจเอาได้ อย่าลืมเก็บเศษหน้าไปด้วยนะครับ ทำลายสภาพแวดล้อมของโรงพยาบาลหมด!”
คำพูดนี้ทำให้ผู้ป่วยทุกคนปรบมือ!
“ดี!”
“ใช่แล้ว!”
“หน้าแตกยับก็เก็บกลับไปด้วย!”
“ถุย!”
“ขยะ!”
“วางท่าอะไรของเขา!”
“ผู้อำนวยการสุดยอด!”
“ผู้อำนวยการเจ๋งสุดๆ!”
……
เมื่อเห็นคนที่อยู่รอบๆ พากันตะโกนด่า ฉินเสี้ยวหยวนก็สูดหายใจลึกแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล มองเสี่ยวหลินแล้วพูดขึ้นว่า “ลำบากคุณแล้วนะครับ!”
เสี่ยวหลินเห็นผู้อำนวยการปกป้องเธอเช่นนี้ก็รู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที น้ำตาก็พลันไหลออกมา
พนักงานตัวเล็กๆ อย่างเธอมีผู้อำนวยการเช่นนี้คอยปกป้อง ทุกอย่างที่ทำก็คุ้มค่
