บทที่ 479 รายได้หนึ่งชั่วโมงของผมเท่ากับรายได้หนึ่งเดือนของคุณ เข้าใจหรือเปล่า
เมื่อเดินออกมาจากห้องผ่าตัด เฉินชางก็ตัวสั่นเทาเพราะอากาศค่อนข้างเย็น เมื่อเห็นใบไม้ที่ตกอยู่ตามพื้น ทำให้เขาเพิ่งรู้ตัวว่าที่แท้ฤดูใบไม้ผลิก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว!
จู่ๆ เฉินชางก็คิดถึงยัยขี้ประจบฉินขึ้นมา ทว่าดึกขนาดนี้ เธอคงหลับไปแล้ว
คิดแล้วเฉินชางก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ความรู้สึกที่มีใครบางคนอยู่ในใจมันดีมากจริงๆ
เพิ่งหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาก็เห็นสายโทรเข้าและข้อความมากมาย ทั้งหมดล้วนเป็นข้อความที่ฉินเยว่ส่งมาคนเดียว
11.10 น. ‘ตาบ้า ไปไหนเนี่ย ทำไมยังไม่กลับอีก ไม่ให้เข้าบ้านแล้วนะ!’
11.20 น. ‘เอาละ ฉันยกโทษให้คุณแล้ว แต่ต่อไปต้องกลับเร็วๆ นะคะ…’
11.30 น. ‘ชางเอ๋อร์ ฉันคิดถึงคุณ!’
11.40 น. ‘คุณไม่บอกฝันดีกับฉัน ถ้าฉันนอนไม่หลับจะทำยังไง…’
00.15 น. ‘ที่รักคุณมีผ่าตัดอีกแล้วหรือ เฮ้อ…คิดถึงคุณครั้งที่ร้อยสิบเอ็ด!’
……
‘คิดถึงคุณครั้งที่ร้อยเจ็ดสิบเอ็ด…’
……
ข้อความมากมายทำให้เฉินชางแสบจมูก นี่คือรสชาติของความสุขสินะ ทั้งเปรี้ยวและฝาดปนกันไป ความรู้สึกที่ถูกใครบางคนคิดถึงนี่มันดีจริงๆ!
เฉินชางอ่านข้อความเหล่านั้นพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอนี่นะ จะตีสองแล้วยังไม่นอนอีก
ข้อความล่าสุดส่งมาเมื่อประมาณสิบนาทีก่อน ‘ต่อไปคุณอย่าทำงานจนเหนื่อยขนาดนี้นะคะ ฉันเป็นห่วงคุณ’
เฉินชางยิ้มออกมา ส่งสัญลักษณ์หน้ายิ้มไปให้ ‘ยัยดื้
