บทที่ 473 หาเสื้ออยู่!
ฉินเสี้ยวหยวนถือโอกาสตอนที่ฉินเยว่กลับไปทำกับข้าว เดินย่องไปที่ห้องนอนของตน
ขณะที่เขากำลังจะเปิดตู้เสื้อผ้า จู่ๆ ประตูก็เปิดออก ทำเอาเหล่าฉินตกใจจนหน้าถอดสี ถึงกับรีบยืดตัวขึ้นแล้วทิ้งตัวนั่งลงไปบนเตียงด้านหลังอย่างมีพิรุธ รีบทำท่าทางเหมือนไม่มีอะไร
เมื่อหันไปค่อยเห็นว่าเป็นจี้หรูอวิ๋น เขายิ้มออกมา “ที่รัก กลับมาแล้วหรือครับ”
จี้หรูอวิ๋นเห็นท่าทางลับๆ ล่อๆ ของสามีก็ถามด้วยความแปลกใจ “เหล่าฉิน คุณทำอะไรอยู่คะ ท่าทางลับๆ ล่อๆ!”
ฉินเสี้ยวหยวนหัวเราะ “ผม…ผม…อากาศเย็นแล้ว ผมเลยมาหาเสื้อน่ะครับ!”
จี้หรูอวิ๋นถลึงตาใส่ฉินเสี้ยวหยวนแล้วขมวดคิ้ว ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายรู้ทันและความอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบยกมือขึ้นชี้ฉินเสี้ยวหยวน กล่าวพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ “อ้อ! ฉันรู้แล้ว เหล่าฉิน ส่งมาเดี๋ยวนี้!”
จี้หรูอวิ๋นหัวเราะพลางมองเหล่าฉิน จากนั้นก็ค่อยๆ กางมือออก
ฉินเสี้ยวหยวนมองอย่างโง่งม “ส่งอะไรครับ”
จี้หรูอวิ๋นยิ้มแล้วเดินเข้ามาใกล้ “คุณคิดว่าอะไรล่ะคะ!”
ฉินเสี้ยวหยวนถูกบีบจนต้องถอยหลังเข้าไปที่มุม เมื่อเห็นรอยยิ้มของภรรยาที่ดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ ก็อดพูดไม่ได้ว่า “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวๆๆๆ ที่รัก ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร!”
จี้หรูอวิ๋นชะงักไปทันที “จะให้ฉันค้นตัวคุณหรือคะ”
ฉินเสี้ยวหยวนชะงักไป “ผมไม่รู้จริงๆ ว่าคุณพูดถึงอะไรอยู่!”
จี้หรูอวิ๋นเห็น
