อ้วนยืนอยู่ตรงประตูห้องฉุกเฉิน เขาหงุดหงิดมาก ถ้ารู้ว่าจะเป็นเช่นนี้เมื่อคืนคงไม่ดื่มเหล้ากันแน่ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด!
ในขณะนี้เอง จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าอันเร่งร้อนดังขึ้นระลอกหนึ่ง นายอ้วนเงยหน้าขึ้นม พบว่าเป็นพ่อแม่และว่าที่เจ้าสาวของเพื่อนตน
นายอ้วนสูดหายใจลึก “คุณลุงคุณป้าแล้วก็หลิงหลิง พวกคุณมากันแล้ว!”
ชายวัยกลางคนมองนายอ้วนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “นายอ้วน ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
นายอ้วนส่ายหน้า “ไม่ทราบครับ ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินอยู่เลย คุณลุงครับ นี่เป็นความผิดของผมเอง! ผมดูแลเขาไม่ดี…”
คุณลุงส่ายหน้าแล้วตบแขนนายอ้วนเบาๆ “ไม่ต้องรู้สึกผิดไปหรอก ลูกฉัน ฉันรู้จักดี มันก็ไม่ใช่คนดีอะไร คงดื่มเหล้าแบบไม่รู้จักคุมปากของตัวเองสินะ!”
หญิงวัยกลางคนถลึงตาใส่เขา “เอาละ อย่าเพิ่งมาโกรธในเวลาแบบนี้เลยค่ะ!”
หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน!
คนเราก็เป็นเช่นนี้เอง ก่อนได้อะไรมาก็กลัวว่าจะไม่ได้ พอได้มาแล้วก็กลัวว่าจะเสียไป ยิ่งช่วงเวลาอันดีใกล้มาถึงก็ยิ่งกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นหรือไม่
ตอนนี้เอง ในที่สุดเล่อเล่อก็หัวเราะเสร็จ เธอผลักประตูออกมา เห็นคนกลุ่มหนึ่งจ้องมาที่ตนเข้าพอดี
เล่อเล่อถามขึ้นว่า “ใครเป็นญาติของจางเสี่ยวกังคะ!”
ทันใดนั้นคนกลุ่มนี้ก็รีบพูดขึ้นทันที “ฉันเอง!”
เล่อเล่อเห็นว่ามีคนเยอะเช่นนี้จึงรีบกำชับว่า “ตามฉันเข้ามาเลยค่ะ เข้าไปแล้วอย่าส่งเสียงดังนะคะ ตอนนี้ผู้ป
