้ชายมีแฟน ชีวิตก็จะมีสีสัน กระทั่งการซื้อเสื้อผ้าก็ยังเต็มไปด้วยความสุข
ทั้งสองถือถุงใบเล็กใบใหญ่เดินออกมาจากห้างสรรพสินค้า เฉินชางบอกฉินเยว่เรื่องวันที่เขาคิดจะกลับบ้าน “เดือนหน้าจะถึงวันเกิดแม่ผมแล้วครับ ผมอยากให้พวกเราไปฉลองงานวันเกิดของแม่ผมด้วยกัน สองสามปีมานี้ผมไม่ค่อยได้ฉลองวันเกิดให้พวกเขาเลย” เฉินชางกล่าว
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็ตกใจและดีใจไปพร้อมกัน!
ลูกสะใภ้จะไปพบแม่สามี อย่างไรก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา แต่ตื่นเต้นก็ส่วนตื่นเต้น ในใจเธอยังคงรู้สึกคาดหวัง เพราะการได้พบแม่สามีหมายถึงได้รับการยอมรับ ทันใดนั้นฉินเยว่ก็กระวนกระวายขึ้นมาบ้างแล้ว
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป เฉินชางจึงอดถามไม่ได้ “ทำไมครับ ไม่อยากไปเหรอ”
ฉินเยว่ได้ยินก็รีบตอบทันที “อยากไปค่ะ! แต่…ฉันแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”
เฉินชางอดยิ้มไม่ได้ “แม่อยากให้ผมมีแฟนมาตลอด คุณวางใจได้เลย ถ้าคุณไปแม่ผมต้องดีใจแน่ ไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอก!”
ฉินเยว่จับมือเฉินชาง สูดหายใจลึกๆ แล้วก้มหน้าลง กล่าวด้วยท่าทีหดหู่ “ฉันกลัวแม่คุณไม่ชอบฉันน่ะค่ะ ฉันทั้งเปิ่น ทำอาหารก็ไม่อร่อย เย็บผ้าก็ไม่ได้ ทำงานบ้านก็ไม่ดี…แต่ฉันเรียนรู้ได้นะคะ! เดี๋ยวช่วงนี้ฉันจะไปลงคอร์สเรียนทำอาหาร พอกลับบ้านฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณลุงคุณป้ากิน!”
เฉินชางเห็นท่าทางเปิ่นๆ ของฉินเยว่ก็อดยิ้มไม่ได้
“พ่อแม่ผมเป็นเชฟนะครับ ต้องให้คุณทำอาหารอีกหรือ!” เฉินชางกล่าวเจือเสียงหัวเ
