บทที่ 453 ยัยขี้ประจบฉินขายพ่อเพื่อเอาหน้า
หลังจากเฉินชางคุยโทรศัพท์เสร็จ ฉินเยว่ก็พูดขึ้นยิ้มๆ ว่า “วันนี้ลำบากแล้วนะคะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปเลี้ยงอะไรอร่อยๆ เอง!”
เฉินชางถอดเสื้อกาวน์ออก ฉินเยว่ถึงเพิ่งเห็นว่าท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า!
เฉินชางทอดถอนใจ “เสื้อผมมันสกปรกน่ะครับ มีแต่เลือด ใส่ไม่ได้แล้ว”
ฉินเยว่ได้ยินดังนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที รีบพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “รอฉันก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันจะไปเอาเสื้อมาให้คุณ!”
กล่าวจบเธอก็รีบวิ่งตรงกลับบ้าน
เธอจำได้ว่าสัปดาห์ที่แล้วเธอไปซื้อของกับเหล่าฉิน ได้เสื้อสเวตเตอร์มาตัวหนึ่ง ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป กำลังพอดี อีกทั้งรูปร่างของเฉินชางก็พอๆ กับพ่อของเธอ ดังนั้นฉินเยว่จึงตั้งใจว่าจะ ‘ขอยืม’ เสื้อของพ่อมาให้เฉินชางเสียหน่อย คงไม่เป็นอะไรหรอก
นอกจากนี้ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน พ่อคงไม่ใส่ใจแค่เสื้อตัวเดียวหรอก
อืม!
คิดแล้วฉินเยว่ก็วิ่งดุ๊กดิ๊กกลับบ้าน พอไปถึงแล้วเห็นแม่กำลังกำลังมาส์กหน้าอยู่จึงหรี่ตาลงทันใด
โชคดีจริงๆ!
“แม่คะ ไม่กินข้าวเหรอคะ”
จี้หรูอวิ๋นได้ยินเสียงลูกสาวกลับมาแล้วจึงหยิบแตงกวาฝานสองแผ่นขึ้นมาโปะไว้บริเวณดวงตา “อืม แม่ลดความอ้วนอยู่”
ฉินเยว่ชะงักไปเล็กน้อย “พ่อล่ะคะ”
จี้หรูอวิ๋นถอนหายใจออกมา “เหมือนพ่อเขาออกไปกินข้าวกับพวกนักข่าวน่ะลูก จะกลับเมื่อไหร่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน มีแม่อยู่บ้านคนเดียวก็ขี้เกียจทำกับข้าว เลยถือโอกาสลดน้ำ
