านก็ดังขึ้น ผู้โทรมาคือจางโหย่วฝู เมื่อเขากดรับแล้วก็ถามขึ้นทันที “ฮัลโหล หัวหน้าจาง มีอะไรหรือครับ!”
จางโหย่วฝูตอบ “หัวหน้าหลี่ ผม เฉียนเลี่ยงแล้วก็หัวหน้าโจวหงกวงอยากดูคลิปการผ่าตัดวันนี้หน่อยน่ะครับ คุณสะดวกหรือเปล่าครับ”
หลี่เป่าซานได้ยินก็ตอบทันที “สะดวกมันก็สะดวกอยู่หรอกครับ แต่…มันจะไม่ดึกไปเหรอครับ”
ตอนนี้เอง โจวหงกวงรับโทรศัพท์ไปคุยต่อ “หัวหน้าหลี่ ผมโจวหงกวงนะครับ ผมอยากดูคลิปผ่าตัดช่วยชีวิตของวันนี้หน่อยนะครับ ดึกแล้ว ขอรบกวนคุณหน่อยนะครับ!”
หลี่เป่าซานหัวเราะ “ไม่เลยครับ หัวหน้าโจว พวกคุณตรงมาได้เลยครับ ผมจะรออยู่ที่แผนกฉุกเฉิน!”
เมื่อวางสายไปแล้ว หลี่เป่าซานก็พูดขึ้นยิ้มๆ “ผู้อำนวยการฉิน หัวหน้าโจวหงกวงจากโรงพยาบาล 301 อยากดูคลิปผ่าตัดครับ คุณจะไปด้วยหรือเปล่า”
ฉินเสี้ยวหยวนได้ยินชื่อโจวหงกวงก็คิดว่าอาจได้สานสัมพันธ์กันจึงพยักหน้าตอบ “ไปดูหน่อยแล้วกันครับ กลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ”
ว่าแล้วพวกเขาก็พากันเดินทางไปยังโรงพยาบาล
ระหว่างทาง ฉินเสี้ยวหยวนถามข้อมูลเฉินชางจากหลี่เป่าซานไม่หยุดเพื่อหาเรื่องคุย แต่ไม่นึกเลยว่าพอหลี่เป่าซานได้พูดถึงเฉินชางแล้วเขาจะพูดอย่างออกรสออกชาติ จ้อไม่หยุดจนไม่ต้องหาเรื่องคุยอีกเลย
ฉินเสี้ยวหยวนไม่คิดเลยว่าหลี่เป่าซานจะประเมินเฉินชางไว้สูงขนาดนี้! เขาดีใจขึ้นมาทันที!
ไม่เสียทีที่เป็นผู้ชายที่ลูกสาวผมเลือก
ได้อยู่…
ก็ได้อยู่!
