ญการเย็บกระบังลมมาก เพราะเขามีทักษะระดับปรมาจารย์อยู่ นี่ไม่ใช่การพูดล้อเล่นแต่อย่างใด การเย็บรักษากระบังลมจะต้องให้ความสำคัญกับตำแหน่ง ไม่ให้มันเคลื่อนตัวได้ง่ายๆ ดังนั้นจึงต้องเย็บให้แน่น
ทุกคนมองดูการเย็บของเฉินชาง รู้สึกราวกับได้รับความสุนทรีย์บางอย่าง!
……
ขณะนี้สภาพของหลี่เป่าซานดีมาก! เขารู้สึกเหมือนว่าตนไม่ได้เข้าถึงสภาวะเช่นนี้มานานแล้ว งานรักษาลำไส้ก็เป็นไปอย่างราบรื่น เข็มและไหมในมือขยับอย่างไหลลื่นหาใดเปรียบจนถึงขั้นทำให้หลี่เป่าซานเคลิ้มไปเลยทีเดียว!
คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเสี่ยวเฉินจะกระตุ้นห้วงจักรวาลเล็กๆ ภายในจิตใจเขาได้! คิดแล้วเขาก็ตัดสินใจว่าหลังจากนี้ตอนมีผ่าตัดจะพาเฉินชางมาด้วยบ่อยๆ
……
ไม่นานหลี่เป่าซานก็มัดปมสุดท้ายเสร็จ เขาเงยหน้าขึ้นมองพยาบาลที่ถือกรรไกรเตรียมไว้ ทว่าในตอนนี้เอง เขากลับพบว่า…ความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่ตนเอง แต่ละคนล้วงจับจ้องไปที่เฉินชาง!
กระทั่งเถามี่ที่เมื่อครู่เป็นผู้ช่วยของเขาก็ไปอยู่ข้างเฉินชางแล้ว นี่ทำให้หลี่เป่าซานถึงกับสับสนไปโดยพลัน…
ผมไม่ได้จำผิดใช่ไหมว่าผมเป็นหัวหน้าแผนก…
แต่เมื่อดูจากท่าทางของทุกคนในห้องผ่าตัดแล้ว…
หรือผมจะจำผิดจริงๆ
จนปัญญาจะทำอะไรแล้ว!
เฮ้อ…
หลี่เป่าซานทำได้เพียงพึ่งพาตนเอง เขาใช้กรรไกรตัดไหมแล้วเริ่มตรวจสอบขั้นต่อไป
ตอนนี้ในช่องอกยังมีจุดที่มีเลือดออกกระจัดกระจายกันอยู่ส่วนหนึ่ง แต่เมื่ออยู่ภายใต้สายตาของเฉินชาง
