ย่อมไม่อาจหลบซ่อนไปได้! ส่วนเหล่าผู้ชมที่อยู่ด้านข้างก็มองดูอย่างสนอกสนใจ
……
การผ่าตัดกินเวลาไปถึงห้าชั่วโมง เริ่มตั้งแต่แปดโมงเช้าจนตอนนี้ก็บ่ายโมงกว่าแล้ว ในตอนนี้เอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก หลี่เจี้ยนเหว่ยเดินเข้าไปในห้อง มองหลี่เป่าซานแล้วพูดว่า “เป่าซาน ผู้ป่วยเป็นยังไงบ้างครับ”
หลี่เป่าซานดีใจจริงๆ ที่มีคนพูดกับตนแล้ว เหนื่อยหรือเปล่าไม่สำคัญ สำคัญตรงที่มีคนสนใจ…
หลี่เป่าซานตอบว่า “โชคดีที่รักษาทัน ตอนนี้สัญญาณชีพยังถือว่าเสถียรอยู่ คงไม่เป็นอันตรายอะไรแล้วครับ แต่อีกเดี๋ยวต้องผ่าตัดกระดูกสะโพก คงต้องรบกวนคุณแล้ว”
เป็นจริงตามนั้น เมื่อเกิดอุบัติเหตุรถชน ผู้บาดเจ็บอาจมีกระดูกหักหลายแห่ง ซึ่งรวมถึงกระดูกสะโพกด้วย
“แล้วทางนั้นเสร็จหรือยังครับ ผู้ป่วยเป็นยังไงบ้าง”
หลี่เจี้ยนเหว่ยกล่าวอย่างราบเรียบ “รักษาขาไว้ได้ แต่ต้องดูว่าการฟื้นตัวในภายหลังจะเป็นยังไง! เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ”
หลี่เจี้ยนเหว่ยก็ผ่าตัดมาห้าชั่วโมงโดยไม่ได้พักเช่นกัน เมื่อเขาล้างมือเสร็จก็ไปเปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดตัวใหม่ จากนั้นจึงมาเตรียมตัวอยู่ข้างๆ
หากประเมินคร่าวๆ กว่าการผ่าตัดเคสนี้จะเสร็จสิ้นคงกินเวลาไปจนถึงสี่ห้าโมงเย็นเลยทีเดียว และเพราะเช่นนี้เอง หมอจึงมักกล่าวกันว่าการผ่าตัดก็เหมือนสงครามยืดเยื้อ
เมื่อเฉินชางจัดการจุดที่มีเลือดออกภายในช่องอกเสร็จแล้วก็เย็บช่องอก เท่านี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น
หลี่เจี้ย
