นเหว่ยมองเฉินชางแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ไม่ได้พูดอะไรมาก
ผู้ป่วยที่ผ่าตัดอยู่ห้องข้างๆ เมื่อครู่นี้ก็ถูกพาตัวมาที่นี่ด้วย ทุกคนเริ่มผ่าตัดเคสที่สองต่อไป
……
……
เวลาไหลผ่านไปทุกขณะ การผ่าตัดกระดูกเป็นไปอย่างราบรื่น หลี่เจี้ยนเหว่ยนำทุกคนรักษาอวัยวะที่บาดเจ็บแห่งสุดท้ายจนเสร็จสิ้น เมื่อเงยหน้ามองเวลาอีกครั้งพบว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว
ขณะนี้ทุกคนอดทอดถอนใจไม่ได้!
เสร็จแล้ว!
กล่าวได้ว่าทุกคนในห้องยืนกันมาทั้งวัน! ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสี่โมงเย็น น้ำสักหยดก็ไม่ได้แตะ ข้าวสักเม็ดก็ไม่ได้กิน แต่ทุกคนก็ดีใจมาก เพราะความพยายามของพวกเขาไม่ได้เสียเปล่า
บนใบหน้าของทุกคนล้วนประดับไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีสิ่งใดให้ความรู้สึกประสบความสำเร็จไปมากกว่าการช่วยคนอีกแล้ว
ขณะนี้ผู้ป่วยหญิงได้สติขึ้นมาแล้ว เธอลืมตาขึ้นท่ามกลางความสับสนมึนงง ทันใดนั้นก็พบว่ามีสายตาสิบกว่าคู่กำลังจับจ้องมาที่ตน
ทันใดนั้น น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา!
เมื่อเห็นกลุ่มคนสวมชุดกาวน์สีขาวและสวมผ้าปิดปากที่ยืนอยู่รอบๆ เธอก็น้ำตาไหลเต็มหน้า เพราะตอนนี้เธอรู้แล้วว่าตัวเองยังไม่ตาย!
เธอได้รับการช่วยชีวิตไว้แล้ว
อันที่จริงตอนที่เธอเพิ่งบาดเจ็บและหมดสติไปเธอยังรู้ตัวอยู่ รับรู้กระทั่งว่าลูกชายกำลังร้องไห้อยู่ข้างหู รับรู้ว่ามีใครบางคนกดบาดแผลส่วนที่มีเลือดออกไว้ให้ตน…แต่เธอไม่มีเรี่ยวแรง ไม่อาจตอบสนองได้!
เดิมทีคิดว่าตัวเองต้องตายเสียแล้ว แต่
