ินชางชี้บอก พบว่ามีคนสองคนนอนจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น ข้างๆ มีเด็กชายยืนอยู่ด้วยคนหนึ่ง
เด็กชายทรุดตัวลงบนพื้น มือลูบใบหน้าของมารดา ร้องไห้สะอึกสะอื้น!
เฉินชางหน้าซีดทันที!
คุณลุงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองเฉินชางแล้วพูดว่า “โทรเรียกรถฉุกเฉิน 120 เถอะครับ…ถ้าคุณเข้าไปตอนนี้…คง…”
ตอนนี้บริเวณนั้นมีเลือดไหลนองจนเห็นได้ชัดแล้ว!
คนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น อีกคนหนึ่งยังอยู่บริเวณเกาะกลางถนน ดูเหมือนจะถูกชนจนกระเด็นไปตรงนั้น ส่วนเด็กชายนั่งอยู่ข้างผู้หญิงที่อยู่ข้างถนน ร้องไห้สะอึกสะอื้น คนบนพื้นจะเป็นหรือตายก็ยังไม่แน่ชัด
เฉินชางเห็นภาพนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที คิดเชื่อมโยงไปถึงรถที่ขับซิ่งมาทางพวกเขาเมื่อครู่นี้ คล้ายจะทราบแล้วว่าอะไรเป็นอะไร!
ชนแล้วหนี!
เฉินชางจะเปิดประตูรถออกไปแต่กลับพบว่าประตูรถถูกล็อคเอาไว้ เขาร้อนใจมาก จึงหันไปมองคนขับแล้วพูดว่า “คุณลุงเปิดประตูหน่อยครับ คุณไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้ก็ได้ ให้ผมลงจากรถก็พอ แล้วคุณก็คิดเงินได้เลย!”
คุณลุงคนขับรู้สึกสับสน ใครจะไปคิดว่าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ จึงสับสนไปชั่วขณะ!
เฉินชางร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง “รีบเปิดประตูด้วยครับ! ผมเป็นหมอ!”
คนขับรถชะงักไปเล็กน้อย ไม่นานก็มีปฏิกิริยากลับมา เขามองเฉินชาง “ได้! ลงรถไปดูคนก่อนแล้วกัน!”
พูดจบก็จอดรถไว้ข้างทาง เฉินชางเปิดประตูรถออก รีบลงจากรถไปทันที!
เฉินชางวิ่งไปข้างกายผู้หญิงที่อยู่ข้างถนนเป็นคนแรก ตอนนี้ช่วงท้อ
