บทที่ 438 ฉันเสียสละเพื่ออาชีพมากเหลือเกิน!
เมื่อผ่านเรื่อง ‘โพแทสเซียมในเลือดสูง’ ของเมื่อวานไปแล้ว แพทย์ฝึกงานที่มาราวด์ในแผนกฉุกเฉินก็คล้ายจะมีการพัฒนาอยู่บ้าง เมื่อมาถึงแผนก แต่ละคนก็เสนอตัวไปทำงานกับอาจารย์ผู้ดูแลของตนเองทันที
ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ตัวแล้วว่าเมื่ออยู่ในแผนกฉุกเฉิน แม้ว่าทุกความรู้และทุกรายละเอียดจะเป็นสินทรัพย์ที่จับต้องไม่ได้ แต่สำคัญกับงานในอนาคตของพวกเขา
เช่นตอนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ บนรถไฟ หรือบนเครื่องบิน เมื่อพบเจอเหตุการณ์กะทันหันใดๆ แล้วมีการเรียกหาหมอ คุณอยากออกไปช่วยแต่ช่วยไม่ได้เพราะความรู้และทักษะไม่พอ ความรู้สึกผิดและความใจเสาะเช่นนั้นจะให้รสชาติอย่างไรกัน
ต้องเรียนรู้ทักษะให้มากขึ้น! ทั้งนี้ก็เพื่อลดความเสี่ยงให้ผู้ป่วย!
ประโยคนี้ เฉินชางสัมผัสด้วยตัวเองมาแล้วสามปี!
……
……
บ่ายวันศุกร์ แผนกฉุกเฉินกำลังยุ่งวุ่นวาย
ขณะที่เฉินชางกำลังทำแผลให้ผู้ป่วยที่ได้รับบาดเจ็บภายนอกคนหนึ่งอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ช่วงสองวันมานี้ เฉินชางอ่อนไหวกับเสียงโทรศัพท์มาก เขารอบริษัทขนส่งโทรมาทั้งวัน ด้วยเหตุนี้จึงวานให้สวีตงตงไปดูเสียหน่อยว่าใครโทรมา
สวีตงตงพูดขึ้นว่า “บริษัทขนส่งด่วนครับ”
เฉินชางมีสีหน้ายินดี…ในที่สุดก็มาแล้วสินะ
คงเป็นวารสารของเขา เพราะช่วงนี้เขาก็ไม่ได้ซื้อของอะไรเลย ถ้ายังไม่มาอีก คงไม่ทันการประชุมที่จะเริ่มพรุ่งนี้แล้ว!
คิดแล้วเฉินชางก็อดคาดหวังไม่ได้ รีบพูดไ
