ปว่า “ตงตง คุณช่วยไปรับของให้ผมที่ประตูตะวันตกของโรงพยาบาลหน่อยนะครับ!”
สวีตงตงพยักหน้าแล้วเดินออกไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชางส่งวิทยานิพนธ์ไปให้วรสารระดับสูงขนาดนี้ ซึ่งก็คือวารสาร ‘การปลูกถ่ายตับ’!
คิดแล้วก็ตื่นเต้น
แต่ส่วนใหญ่ชีวิตคนเราจะดำเนินไปในทิศทางที่ว่ายิ่งคุณอยากทำอะไรก็ ชีวิตก็ยิ่งไม่ยอมให้คุณทำ เฉินชางยังไม่ทันนั่งให้มั่นคงก็มีผู้ป่วยเข้ามาอีกคนหนึ่ง คล้ายจะไม่ให้เขามีเวลาหยุดพักแม้แต่น้อย
เฉินชางจนปัญญา ได้แต่ลุกขึ้นเดินเข้าห้องตรวจ
คราวนี้ผู้ได้รับบาดเจ็บเป็นผู้หญิงอายุสี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง เธอแต่งหน้าสวยงาม สวมรองเท้าส้นสูง เธอบาดเจ็บเพราะขณะเดิน รองเท้าส้นสูงดันไปติดอยู่กับท่อน้ำจนเธอล้มและได้แผลที่ขา ถุงน่องขาดจนติดติดไปกับขา แต่ไม่ร้ายแรงเท่าไหร่นัก
เฉินชางมองแล้วพูดว่า “เดี๋ยวผมช่วยตัดถุงน่องให้คุณนะครับ กลับบ้านแล้ว ตอนคุณถอดก็ระวังอย่าให้โดนแผลด้วยนะครับ”
ผู้หญิงคนนั้นได้ยินสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง คุณหมอช่วยฉันถอดเลยได้ไหมคะ”
เฉินชางเห็นอีกฝ่ายพูดจาเปิดเผยเช่นนี้ก็ชะงักไป แบบนี้ดูไม่ค่อยเหมาะสม!
เฉินชางพูดว่า “งั้นคุณถอดถุงน่องออกก่อนนะครับ เดี๋ยวหมอทำแผลให้”
เธอขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร “ฉันกลัวเจ็บ”
เล่อเล่อที่อยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว “เดี๋ยวฉันช่วยเองค่ะ!”
เธอมองท่าทางกระฉับกระเฉงของเล่อเล่อแล้วก็ถอนใจออกมา ถึงจะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่มีว
