ง…
จี้หรูอวิ๋นหน้าแดง “เหล่าฉิน คนเยอะนะคะ! โอย…อายจะตายอยู่แล้ว!”
……
……
ตอนกลางคืน เมื่อฉินเยว่กลับมาถึงบ้านแล้ว ฉินเสี้ยวหยวนและจี้หรูอวิ๋นก็แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเพียงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “กลับมาแล้วเหรอ!”
ฉินเยว่หัวเราะ “ค่ะ! กลับมาแล้ว”
จี้หรูอวิ๋นดูเวลา เพิ่งจะสามทุ่มครึ่ง “ทำไมไม่เดินเล่นอีกหน่อยล่ะ ตอนนี้ที่สวนสาธารณะกำลังครึกครื้นเลย!”
ฉินเยว่พูดยิ้มๆ “หนูคิดถึงแม่ค่ะ”
จี้หรูอวิ๋นกลอกตาใส่ฉินเยว่ “ปากหวานจริง!”
ฉินเยว่หัวเราะ เธอสังเกตเห็นว่าใบหน้าขาวๆ ของผู้เป็นมารดามีริ้วแดงระเรื่อเล็กน้อย จึงพูดยิ้มๆ ว่า “แม่คะ…ทำไมแม่หน้าแดงขนาดนี้คะ! แอบซื้อเครื่องสำอางอะไรมาใช่หรือเปล่า หนูใช้ได้ไหมคะ”
จี้หรูอวิ๋นชะงักไป รีบหยิบกระจกบนโต๊ะขึ้นมาส่องดูทันที ทันใดนั้นก็ต้องตกตะลึงเพราะว่าใบหน้าของตนแดงอยู่เล็กน้อยจริงๆ “งั้นเหรอ แม่ไม่ได้ซื้อเครื่องสำอางค์สักหน่อย! อาจเป็นเพราะเพิ่งไปวิ่งใต้ตึกมาก็ได้”
ฉินเยว่พยักหน้า “อ้อ…จริงสิ! นี่กลิ่นอะไรคะ…คาวๆ!”
ฉินเยว่จมูกดีเหมือนหมา ประสาทการรับกลิ่นก็ดีเยี่ยม
จี้หรูอวิ๋นหน้าเปลี่ยนสีไปโดยพลัน “ไปอาบน้ำแล้วเข้านอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องทำงานอีก คงเป็นกลิ่นเท้าของพ่อหนูละมั้ง!”
พูดจบจี้หรูอวิ๋นก็ตะโกนว่า “เหล่าฉิน หยิบน้ำหอมในห้องมาให้หน่อยคะ เอามาฉีดที่โซฟาหน่อย เท้าคุณเหม็นจริงๆ! ไปล้างเท้าด้วยนะคะ ถ้าไม่ล้างเท้าจะไม่อนุญาตให้ขึ้นเตียง!”
