ินชาง จากนั้นก็พูดยิ้มๆ “งั้นเหรอคะ”
เฉินชางพยักหน้าอย่างจริงจัง ในดวงตาเต็มไปด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์ แต่เมื่อคิดได้ว่าวิชาป้องกันตัวของฉินเยว่อยู่ในระดับสายดำแล้ว เฉินชางก็เริ่มกระสับกระส่าย
จู่ๆ เขาก็คิดถึงผู้อำนวยการฉินขึ้นมา พวกคุณอย่าไปเลย…ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักห้าร้อยปี…
ฉินเยว่หรี่ตาตามองเฉินชาง “สบายดีแล้วเหรอคะ”
เฉินชางรีบพยักหน้าอย่างจริงใจ “อืม!”
เห็นประกายสังหารในดวงตาของฉินเยว่ เฉินชางก็ตัดสินใจว่าจะวิ่งไปก่อนสักสิบเมตรแล้วค่อยว่ากัน ไม่แน่ว่าตัวเองอาจมีทางถอย อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้!
คิดแล้วเขาวิ่งหนีไปทันที!
ฉินเยว่เก็บใบไม้ขึ้นมาสองใบแล้วซัดใส่เฉินชาง น่าเสียดายที่เธอไม่เคยเรียนเคล็ดวิชาดรรชนีเด็ดบุปผา จึงทำได้เพียงไล่ตามไปด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง “เจ้าหมาบ้า หยุดเดี๋ยวนี้! เรียกข้าว่าท่านยายแล้วจะไว้ชีวิตเจ้า!”
ตอนนี้เฉินชางหยุดไม่ได้แล้ว! เขาสาบานเลยว่า ถ้าเอาเปรียบอีกฝ่ายแล้วต้องรีบวิ่งหนี ถึงอย่างไรเขาก็ขายาวกว่า!
