บทที่ 431 พวกเด็กหลังห้องไม่คู่ควรเข้าร่วมสมการนี้!
แต่ละคนก็มีความคาดหวังแตกต่างกัน!
เฉินชางย่อมตั้งความหวังกับอาจารย์เมิ่งที่อยากเป็นปรมาจารย์แพทย์สูงมาก! แต่…ตอนนี้เฉินชางคิดถึงยัยขี้ประจบฉินมากๆ ยัยคนนั้นเรียนรู้เร็ว เรียนผ่านตัดไส้ติ่งแบบแผลเล็กจากตนไปไม่กี่รอบก็เป็นแล้ว
แต่อาจารย์เมิ่งในตอนนี้…
เฮ้อ!
เฉินชางอดถอนใจไม่ได้ เมื่อเห็นอาจารย์เมิ่งลอกพังผืดส่วนสุดท้ายออกอย่างระมัดระวัง ก็อดพูดไม่ได้ว่า “อาจารย์เมิ่ง เมื่อกี้ผมบอกไปกี่รอบแล้วครับ บริเวณนี้คุณต้องสนใจเส้นประสาทกระบังลมให้มาก เส้นประสาทกระบังลมน่ะรู้จักไหม นี่เป็นส่วนที่เสียหายได้ง่าย! เฮ้อ ทำไมคุณไม่มีสมองแบบนี้นะ…”
เฉินชางพบว่า หลังจากอธิบายไปสิบกว่ารอบแล้วอีกฝ่ายยังจำไม่ได้ สิ่งที่เรียกว่าความอดทนจะหายไปจนไม่เหลือร่องรอย และถูกแทนที่ด้วยโทสะ!
ใช่แล้ว!
เขาได้สัมผัสประสบการณ์ของพ่อแม่ที่ต้องสอนการบ้านลูกอย่างลึกซึ้งเลยทีเดียวเชียว
ปกติอาจารย์เมิ่งเป็นหมอที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง ทำไม…ความทรงจำถึงแย่ล่ะ ไม่มีสมองเอาไว้จำเลยหรือไง
เมิ่งซีได้ยินคำสั่งสอนของเฉินชางก็ไม่โกรธแม้แต่น้อย ถึงกับหน้าแดงก่ำ พูดอย่างอัดอั้นตันใจว่า “ขอโทษค่ะ!”
เฉินชางทอดถอนใจ ได้แต่ส่ายหน้าแต่ไม่พูดอะไร
ทางด้านวิสัญญีแพทย์ก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อเปียกไปหมดแล้ว…
เฉินชางให้หัวหน้าเมิ่งกินยาอะไรไปหรือเปล่า ทำไมวันนี้หัวหน้าเมิ่งถึงดูแปลกไ
