มน้ำ “ใช่ค่ะ ระวังตัวไว้เถอะ!”
หวังเชียนแค่เดินมาครู่เดียวก็จะไปแล้ว แต่ฉินเยว่ไม่กล้านั่งข้างเฉินชางอีก ถึงอย่างไร…เธอก็ยังไม่อยากให้คนอื่นรู้…
จู่ๆ เฉินชางก็ถามอย่างแปลกใจว่า “ทำไมคุณชอบชานมขนาดนั้นล่ะครับ”
ฉินเยว่ชะงักไปทันที อืม ดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลนะ “คุณเดาดูสิคะ”
เฉินชางคิดครู่หนึ่ง ไม่ทันไรก็มีความคิดอันเฉลียวฉลาดแล่นเข้าหัว “เติมสิ่งที่ขาด?”
