บปิดช่องท้องแล้วเขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วน คราวนี้จะเดินหน้า หรือถอยหลังก็ลำบากแล้ว
คิดดังนี้โจวหงกวงก็อดพูดไม่ได้ว่า “ขอบคุณนะครับ”
คำขอบคุณนี้ทำให้ทุกคนตะลึงพรึงเพริดไปทันที! กระทั่งเฉินชางก็ยังมีความสงสัยและความแปลกใจเต็มหน้า
ทำไมต้องขอบคุณล่ะ
เฉินชางยิ้มกระอักกระอ่วน “เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ!”
หลี่เป่าซานแย้มยิ้มบางเบา “หัวหน้าโจวเกรงใจเกินไปแล้วครับ นี่เป็นสิ่งที่เสี่ยวเฉินสมควรทำ เขาช่วยคุณได้ก็นับเป็นวาสนาของเขาแล้ว”
การผ่าตัดประสบความสำเร็จ ในที่สุดทุกคนก็ผ่อนคลายลงได้แล้ว
ทว่า…คำพูดเช่นนี้ เมื่อโจวหงกวงได้ยินแล้วกลับรู้สึกแตกต่างกันออกไป
หรือว่าเสี่ยวเฉินไม่ได้รับการดูแลอย่างสมบัติล้ำค่า
ถึงจะช่วยผมคนนี้เอาไว้น่ะเหรอ
นี่จะไม่เป็นการรังแกคนมีความสามารถหรือไง
ขนาดโรงพยาบาล 301ของพวกเรายังไม่กล้าปล่อยให้คนเก่งทำงานจิปาถะไปตามใจแบบนี้เลย
คิดได้ดังนี้ จู่ๆ โจวหงกวงก็เกิดความคิดบ้าบิ่นอย่างหนึ่งขึ้นในหัว!
แต่พอคิดไปคิดมาแล้วก็รู้สึกว่าทำแบบนี้ไม่ค่อยดีนัก
ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปเถอะ ถึงอย่างไรเฉินชางก็ยังหนุ่ม วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล…
เฉินชางเย็บเร็วและนิ่งมาก เขาเย็บปิดช่องท้องไปทีละชั้น อันที่จริงเฉินชางเคยผ่านการเย็บท้องที่ยากที่สุดมาก่อนแล้ว
ชั้นไขมันหนาเกินไป…
หัวหน้าแพทย์ทั้งหลายว่างมาก แต่ละคนก็คิดกันไปต่างๆ นานาจึงไม่มีการสนทนากัน ได้แต่มองเฉินชางเย็บแผล
ความคิดของแต่ล
