ะคนล้วนจมจ่อมอยู่กับตัวเฉินชาง!
ทว่า…ตอนแรกพวกเขาดูการเย็บของเฉินชางเพียงผ่านๆ แต่เมื่อเห็นแล้วก็ต้องตกตะลึงจนตาค้าง
การเย็บของเฉินชางทั้งประณีตและละเอียดมาก ซ่อนไหมได้ดีเยี่ยม ระยะห่างของฝีเข็มและบริเวณที่เลือกเย็บก็เหมาะสม แม่นยำราวกับใช้ไม้บรรทัดวัดระยะห่าง!
นี่ทำให้ทุกคนยิ่งหายใจกระชั้นถี่
มือคู่นี้ อ่อนช้อยยิ่งกว่ามือของผู้หญิงซะอีก!
นี่เป็นมือของผู้ที่เกิดมาเพื่อเป็นศัลยแพทย์!
ยิ่งไปกว่านั้น เซ้นส์ด้านระยะของเฉินชางก็ดีมากจริงๆ
โจวหงกวงยิ่งมองก็ยิ่งชอบ!
เฉียนเลี่ยงยิ่งมองก็ยิ่งเสียใจ!
จางโหย่วฝูยิ่งมองก็ยิ่งอิจฉา!
ส่วนหลี่เป่าซาน ยิ่งเห็นสายตาทุกคน…ก็ยิ่งหวาดกลัว
แม่งเอ๊ย…ไอ้พวกนี้มันหมาป่าชัดๆ!
คิดได้ดังนี้ หลี่เป่าซานพลันรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว ทุกครั้งที่เขาลากเฉินชางออกมาอาบแสงมักจะมีคนกลุ่มหนึ่งจับจ้องด้วยสายตาหิวกระหาย
ไม่ได้ กลับไปต้องคิดหาวิธีซะแล้ว!
จากนั้นเฉินชางก็เริ่มผูกปม ทุกคนตั้งใจดูการเย็บของเฉินชางอีกครั้ง พลันต้องสูดหายใจลึก
โจวหงกวงอดทอดถอนใจไม่ได้ นี่มันยอดฝีมือระดับไหนกัน
เปรียบเสมือนงานศิลปะในการผ่าตัดอันยากลำบาก
เป็นความมหัศจรรย์ที่แสดงออกผ่านการเย็บปิดช่องท้อง
สรุปแล้วก็คือ เก่งจริงๆ!
การเย็บแบบนี้หากอยู่ในโรงพยาบาล 301 คงเปรียบเสมือนภูมิทัศน์ที่งดงาม
จางโหย่วฝูเป็นพวกไม่มีบทกวีในหัวใจ จึงได้แต่ชมในใจว่า สุดยอดๆๆๆ …
เฉียนเลี่ยงก็ทอดถอนใจออกมา เขารู้สึกว
