บทที่ 416 รีบตัดสินใจเถอะ!
ชายวัยกลางคนได้ยินหวังหย่งกล่าวด้วยน้ำเสียงย่ำแย่เช่นนั้นก็โมโหขึ้นมาทันที!
“ทำไมคุณพูดแบบนี้วะ พูดเหมือนผมตั้งใจทำให้พ่อผมตายอย่างนั้นแหละ คิดว่าทุกคนเป็นหมอเหมือนพวกคุณหรือไง พวกเราจะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้ยังไงล่ะ”
พี่ใหญ่ของอีกฝ่ายเห็นดังนั้นก็ตะโกนอย่างเดือดดาล “พอแล้ว! ยังขายหน้าคนอื่นไม่พออีกหรือไง”
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นก็ได้แต่โกรธอยู่เงียบๆ แต่ก็ยังส่งเสียงฮึดฮัดออกมา จากนั้นจึงเดินมุ่งหน้าไปข้างนอกแผนกฉุกเฉิน ปากก็บ่นพึมพำว่า “ช่างแม่ง พวกพี่จัดการไปแล้วกัน ผมไม่ยุ่งแล้ว!”
ลูกคนโตเห็นดังนั้นก็โมโหจนทนไม่ไหว แต่ที่นี่คือโรงพยาบาล พูดตอบโต้กันไปอีกก็รังแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ
คิดถึงตรงนี้เขาก็ถอนใจออกมาครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปข้างกายเฉินชางและหวังหย่ง “เฮ้อ…หมอครับ ขอโทษด้วยนะครับ! สร้างความลำบากให้พวกคุณแล้ว”
ชายคนนี้แต่งตัวดูดีและประณีต ท่าทางมีมารยาทมาก
หวังหย่งเห็นอีกฝ่ายปฏิบัติกับตนดีเช่นนี้จึงคลายความโกรธลงได้บ้าง กล่าวเพียงว่า “ไม่เป็นไรครับ”
เจ้าใหญ่พูดกับเฉินชางว่า “จริงสิ พ่อผมอาการสาหัสขนาดนั้นเลยเหรอครับหมอ”
เฉินชางพยักหน้า “ใช่ครับ ดูจากผลการตรวจต่างๆ แล้ว ตอนนี้จะต้องจัดการกับสภาพร่างกายเสียก่อนแล้วค่อยกำหนดเวลาผ่าตัดที่เหมาะสมภายหลัง”
กล่าวจบก็มองไปที่หวังหย่ง “คุณไปพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปดูผู้ป่วยเอง”
เจ้าใหญ่เห็นดังนั้
