บทที่ 541 โรงหมอไป่เย่าถัง
หลิวซื่อ “…”
สะใภ้ใหญ่ของท่านทำได้ขนาดนั้น ท่านยังจะปลด ถ้าเปลี่ยนเป็นข้า มิต้องมีชะตากรรมอนาถกว่าอีกหรือ?
นางมองอาหญิงรองที่พูดจาน้ำไหลไฟดับ จิตใจพลันสั่นสะท้านประหนึ่งเพิ่งแคล้วคลาดจากอันตราย
โชคดียิ่งนักที่นางไม่ได้ออกเรือนให้ลูกชายของอาหญิงรอง ไม่อย่างนั้น…
จูเอ้อร์เม่ยพูดถึงสะใภ้ใหญ่ของนางเสร็จแล้วก็ต่อด้วยสะใภ้คนรอง
“เมียเจ้ารองก็เป็นหญิงร้ายป่าเถื่อน เอะอะก็ลงไม้ลงมือกับลูกชายข้า ถ้าไม่มีข้าคอยกดเอาไว้ ป่านนี้คงเหิมเกริมไปแล้ว!”
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าไม่ได้จะว่าท่านหรอกนะ แต่เรื่องสั่งสอนลูกสะใภ้นี่ท่านสู้ข้าไม่ได้เลยจริง ๆ”
……
จูเอ้อร์เม่ยมองหลิวซื่ออย่างเดียดฉันท์พลางเอ่ยว่า “ท่านนิสัยดีเกินไป ลูกสะใภ้หน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ท่าน ท่านกลับไม่ว่าสักคำ ลองเปลี่ยนเป็นข้าดูสิ คงปลดสะใภ้แบบนี้ไปนานแล้ว แม่ไก่ที่ไม่รู้จักออกไข่ จะเลี้ยงเอาไว้ทำไม? ปลดทิ้งแล้วรับคนใหม่เข้ามายังจะดีกว่า”
หลิวซื่อรับฟังจนใจสั่นสะท้าน อะไรกัน นางเฒ่าคนนี้กำลังยุให้แม่สามีปลดข้า?!
นางไม่คิดเลยว่าจูเอ้อร์เม่ยจะหน้าไม่อายถึงเพียงนี้ กล้ามาพูดต่อหน้านางอีกต่างหาก
หลิวซื่อรีบหันไปมองสีหน้าของแม่สามี
เย่อวี๋หรานมีสีหน้าปราศจากความรู้สึก “…”
เรื่องของตัวเองยังจัดการไม่ได้ ยังมีหน้ามาเจ้ากี้เจ้าการคนอื่นอีก?
ลูกชายคนโตสุดที่รักของเจ้ากล้าทำร้ายกระทั่งแม่อย่างเจ้า ผู้หญิงคนไหนได้แต่งให้เขาก็เ
