วามหมายอะไรมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นหลายคนคิดว่าเฉินชางเป็นแค่คนรุ่นหลัง ต้องใช้ความกล้ามาเรียนด้วย จึงอับอายไม่กล้ามาเรียน
แม้กระนั้นพวกเขาก็ไม่อาจละเลยคำสั่งของหัวหน้าแผนก ดังนั้นจึงมาดูครั้งสองครั้งแล้วก็จากไป ไม่สนใจอะไรอีก ซึ่งเรื่องนี้ทำให้ภารกิจของเฉินชางในตอนนั้นล้มเหลวไปเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้รางวัลสักอย่างเดียว
เฉินปิ่งเซิงพูดเรื่องขอเรียนขึ้นมาเองเช่นนี้เป็นเรื่องที่หาได้ยากจริงๆ
ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังห้องผ่าตัด หลิวเจี้ยนเดินออกมาพอดี เมื่อเห็นทั้งคู่ก็ยิ้มให้
“โอ้ เสี่ยวเฉิน มาแจมผ่าตัดกับเหล่าเฉินอีกแล้วหรือครับ”
เฉินชางหัวเราะ “ไม่ๆๆ อาจารย์หลิว ครั้งนี้เหล่าเฉินมาแจมผมต่างหาก!”
อืม ก็ไม่ได้มีอะไรเหนือความคาดหมาย
เขายกฝ่ามือขึ้นตบศีรษะเบาๆ
หลิวเจี้ยนหัวเราะออกมา “เสี่ยวเฉินรู้จักพูดจริงๆ นะครับ ติดตามเรียนรู้กับเหล่าเฉินให้มากๆ หน่อย เขามีความสามารถมากเลย”
เฉินชางพยักหน้า เรื่องนี้อีกฝ่ายพูดถูกแล้ว
ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ยังไม่มีโอกาสเจอมอนสเตอร์ระดับสูง ต้องอาศัยเป็นผู้ช่วยร่วมแจมผ่าตัดถึงจะได้ ถ้าไม่มีธุระอะไรก็ติดตามเหล่าเฉินไปยืนๆ นั่งๆ แจมผ่าตัดใหญ่คงดีมาก เผื่อว่า…จะขโมยทักษะอะไรมาได้บ้าง
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางก็วางเป้าหมายของตนในใจ จะต้องขโมยแสงสว่าง (ทักษะ) ของเหล่าเฉินมาให้ได้!
……
……
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว หลิวเจี้ยนก็รมยาให้ผู้ป่วย
การผ่าตัดเริ่มต้นขึ้นแล้ว เฉินชางหยิ
