บมีดผ่าตัดขึ้นมาแล้วพูดกับเฉินปิ่งเซิงว่า “เหล่าเฉิน จริงๆ แล้วหลักการสำคัญของการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบแผลเล็กอยู่ที่ตอนกรีด ที่สำคัญที่สุดก็คือการเลือกตำแหน่งกรีด โดยเริ่มจากคิดว่ากรีดอย่างไรจึงจะเหมาะสม จากนั้นก็พิจารณาเรื่องลำดับขั้นตอนในการกรีดรวมไปถึงการเย็บแผลหลังผ่าตัดเสร็จ…”
เฉินปิ่งเซิงตั้งใจฟังมาก เขาไม่ได้รู้สึกอายสักนิด การจะเรียนรู้อะไรบางอย่างก็ต้องขอคำชี้แนะจากผู้รู้อย่างนอบน้อม
เนื่องจากการผ่าตัดด้วยการส่องกล้องจะต้องรมยาสลบ ทั้งสองจึงคุยกันได้ตามสะดวก หากผู้ป่วยมีสติอยู่ จะต้องกระวนกระวายใจแน่นอน
ทักษะ [การกรีด] ของเหล่าเฉินอยู่ในระดับปรมาจารย์แล้วจึงมีความรู้ความเข้าใจมากกว่าเฉินชาง แต่จะอย่างไรก็ยังมีปัญหาเรื่องความคิด จึงต้องใช้เวลาในการปรับตัว
ยิ่งไปกว่านั้น การผ่าตัดด้วยการส่องกล้องแบบแผลเล็กจะต้องพิจารณาถึงการเย็บหลังผ่าเสร็จด้วย กล่าวคือต้องกรีดโดยคำนึงถึงมุมในการเย็บเพื่อเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า
เคสแรกเฉินชางเป็นคนผ่าและเย็บ เคสที่สองเหล่าเฉินลองวิชาด้วยความตื่นเต้น แม้ผลที่ได้จะด้อยกว่าเฉินชางไปมาก แต่…แต่หากเทียบกับการเย็บแผลในตอนแรกของตัวเองยังดีกว่าบ้าง
เมื่อการผ่าตัดสองเคสนี้จบลง เหล่าเฉินยังมีการผ่าตัดอื่นอีก ส่วนเฉินชางก็มีธุระจึงกลับไปที่แผนกฉุกเฉิน
ตอนนี้เป็นเวลาประมาณสิบเอ็ดโมงกว่า จู่ๆ ญาติผู้ป่วยของผู้ป่วยเตียงสิบเอ็ดและหวังหย่งซึ่งเป็นแพทย์ผู้รั
