งพักหมอด้วยความไม่สบายใจ ตอนนี้หมออันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง
ชายชราเดินเข้าไปยิ้มแห้งๆ “หมออันครับ ไม่ได้มารบกวนคุณใช่ไหมครับ”
อันเยี่ยนจวินวางหนังสือลงแล้วพยักหน้า “ครับ มีอะไรหรือครับ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
ชายชราส่ายหน้า กล่าวด้วยท่าทางลำบากใจ “ผมมาขอบคุณหมออันครับ ผมรู้สึกไม่ดีมากจริงๆ”
อันเยี่ยนจวินยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ”
ชายชรามองภรรยาของตน คุณยายจึงค่อยๆ พูดขึ้นว่า “หมออันคะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ คุณอย่าโกรธฉันเลยนะคะ!”
อันเยี่ยนจวินชะงักไป มองคุณยายด้วยความสงสัย “อะไรเหรอครับ”
คุณยายหน้าแดง กล่าวเสียงแผ่ว “ฉัน…ตอนคุณทำงานที่โรงพยาบาลตงต้าสาขาสอง ฉันเคยร้องเรียนเรื่องคุณ…”
“สิบปีก่อนได้ ตอนนั้นฉันหกล้มได้รับบาดเจ็บที่ข้อมือ คุณเป็นคนตรวจให้ฉัน บอกว่าไม่เป็นไร…วันต่อมาฉันเจ็บข้อมือเลยไปที่แผนกฉุกเฉิน พอไปตรวจคราวนี้หมอบอกว่าข้อมือแตกเล็กน้อย ฉันเลยโมโหนิดหน่อย เอาเรื่องคุณไปร้องเรียนกับฝ่ายกิจการแพทย์ บอกว่าคุณสะเพร่า ตอนนั้น…เป็นเพราะฉันไม่แจ้งอาการให้ชัดเจนเอง แล้วคุณก็ทำเพื่อช่วยฉันประหยัดเงิน ดังนั้น…เป็นความผิดของฉันเอง!”
อันเยี่ยนจวินได้ยินดังนั้นก็คิดออกแล้ว
ตอนนั้นเขาเพิ่งเข้าทำงานไม่นาน ยังมีประสบการณ์ไม่มากพอ ประสบการณ์ทางคลินิกก็น้อย ในตอนนั้นเรื่องนี้สร้างผลกระทบให้เขามากเลยทีเดียว!
เรื่องนี้ทำให้ภายหลังเขาเป็นคนนิสัยแบบนี้ ปัจจุบันอันเยี่ยนจวินเ
